Wanneer een persoon steeds weer in je gedachten opduikt: mogelijke emotionele en psychologische oorzaken
Je doet te veel moeite om iemand te vergeten.
Wanneer we proberen niet aan iets of iemand te denken en onze gedachten zo goed mogelijk onderdrukken, is het juist dan dat onze geest zich richt op hetgeen of die persoon die we proberen te vergeten. Dit fenomeen wordt ook beschreven in de psychologie, en een van de bekendste onderzoeken hiernaar is waarschijnlijk dat van sociaal psycholoog Daniel Wegner.
Wegner voerde een experiment uit waarbij hij deelnemers vroeg om niet aan een witte beer te denken en een bel te luiden telkens als die gedachte bij hen opkwam. De resultaten bevestigden zijn verwachting. Hoe meer de deelnemers probeerden niet aan een witte beer te denken, hoe meer ze er juist aan dachten.
Dus, als je je afvraagt waarom iets steeds weer in je gedachten opduikt, bedenk dan hoe je hersenen werken als het gaat om onderdrukking.
Wanneer je een gedachte probeert te onderdrukken, gebeuren er twee dingen tegelijk. Ten eerste probeer je bewust jezelf af te leiden van de gedachte. Je vult je hoofd met van alles behalve de gedachte waaraan je niet mag denken. Ten tweede is er een automatisch controlesysteem dat constant controleert of de gedachte toch weer in je hoofd is geslopen. Het probleem met dit controlesysteem is dat het de gedachte die je probeert te onderdrukken in gedachten moet houden, waardoor die gedachte ironisch genoeg steeds weer opduikt.
Hetzelfde geldt voor mensen. Je blijft aan iemand denken, niet omdat je geen wilskracht hebt, maar simpelweg omdat je hersenen precies doen wat ze moeten doen om gedachten te onderdrukken.
