Een relatiebreuk die bijna nooit van de ene op de andere dag plaatsvindt.
Volgens psychologen is het verbreken van banden zelden een impulsieve beslissing. Het is meestal een geleidelijk proces, gekenmerkt door een opeenstapeling van kleine emotionele wonden. Een opmerking die twijfel zaait, herhaaldelijk niet luisteren, kritiek vermomd als advies, of een aanhoudend gevoel nooit begrepen te worden.
Afzonderlijk beschouwd lijken deze elementen misschien onbeduidend. Maar samen creëren ze een zware emotionele atmosfeer. Het volwassen kind associeert familie-interacties dan geleidelijk aan met angst, schuldgevoel of een voortdurend gevoel van eigenwaarde.
Wanneer familiebanden het zelfvertrouwen ondermijnen of de persoonlijke identiteit bedreigen, wordt afstand nemen een psychologisch afweermechanisme. Dit mechanisme is voor ouders vaak moeilijk te herkennen, omdat het zich in stilte, over een lange periode en zonder openlijk conflict heeft ontwikkeld.
