Het gevaar van « stille » nierfunctievermindering
Een van de meest angstaanjagende aspecten van nierziekte is hoe sluipend de ziekte zich ontwikkelt.
In de beginfase heeft chronische nierziekte (CKD) vrijwel geen symptomen. De nieren zijn ongelooflijk veerkrachtig en kunnen functioneren met slechts 20% van hun normale capaciteit zonder alarmbellen te laten rinkelen. Tegen de tijd dat symptomen zoals vermoeidheid, verminderde eetlust, zwelling of veranderingen in het urineren optreden, is de schade vaak onomkeerbaar.
Wat een vroege diagnose nog lastiger maakt, is dat veel van de eerste symptomen lijken op die van minder ernstige aandoeningen:
- Vermoeidheid en duizeligheid : worden vaak verward met stress of bloedarmoede.
- Misselijkheid en gebrek aan eetlust : Wordt vaak aangezien voor gastritis of een slecht dieet.
- Gezwollen enkels of wallen onder de ogen : toegeschreven aan slaapgebrek of lichte infecties.
- Frequent nachtelijk urineren (nocturie) : wordt afgedaan als een blaasprobleem of overmatige vochtinname.
Door deze stille progressie worden veel jonge volwassenen pas onderzocht wanneer ze zich in stadium 4 of 5 van chronische nierziekte bevinden, en dialyse of een niertransplantatie de enige optie is.
