Waarom kinderen de band met hun ouders verbreken: een verklaring van een psycholoog
De psycholoog benadrukt een cruciaal punt: wanneer familierelaties de identiteit of het zelfbeeld bedreigen, wordt afstand nemen een beschermingsstrategie. Dit mechanisme, vaak onzichtbaar voor ouders, is niettemin overduidelijk voor de betrokken kinderen.
De echte redenen waarom kinderen uit elkaar gaan
Hier schuilt de harde waarheid. In veel gevallen verbreken kinderen de banden niet uit afwijzing of ondankbaarheid. Ze doen het om zichzelf psychologisch te beschermen .
Psychologen spreken in de eerste plaats over onzichtbare wonden. Ontkende emoties, geminimaliseerde behoeften of constante vergelijkingen kunnen blijvende littekens achterlaten. Zelfs zonder fysiek geweld kan herhaalde emotionele druk zeer schadelijk zijn.
Bovendien speelt het negeren van grenzen een belangrijke rol. Wanneer ouders zich voortdurend bemoeien met beslissingen, hun waarden opleggen of autonomie ontzeggen, voelt het volwassen kind zich verstikt. Uiteindelijk lijkt afstand nemen de enige manier om volledig te kunnen bestaan.
Ten slotte drukt het gevoel van emotionele onzekerheid zwaar. Een klimaat van voortdurende beoordeling, hoe subtiel ook, voedt de angst om nooit « goed genoeg » te zijn. In deze context wordt het verbreken van de relatie een manier om de innerlijke rust terug te vinden die de relatie niet langer biedt.
Kan een band hersteld worden na een familiebreuk?
Ook al lijkt de ontkoppeling permanent, experts wijzen erop dat herstel soms mogelijk is. Dit proces vergt echter tijd, geduld en bovenal oprechte zelfreflectie.
