Eenzaamheid kan zwaarder wegen dan de stilte van het huis.
In tegenstelling tot wat veel mensen denken, betekent omringd zijn door mensen niet per se dat je je minder alleen voelt. In het begin komen familieleden vaak op bezoek en bellen ze regelmatig. Maar dan gaat het leven buiten de deur weer verder. Bezoeken worden minder frequent en beloftes worden uitgesteld. Het is er zeker levendig, maar het gevoel te wachten op iemand die nooit komt, kan een zware last worden. Er is een groot verschil tussen gezelschap hebben en je echt verbonden voelen met anderen.
Wanneer de dagen geen echt doel meer hebben
Thuis geven zelfs de eenvoudigste taken structuur aan de dag. In een zorginstelling wordt alles voor je gedaan… en dat is precies waar leegte kan ontstaan. Zonder verantwoordelijkheden of persoonlijke projecten worden sommige dagen maar al te eentonig. Veel bewoners voelen zich nutteloos, alsof hun leven stilstaat. Het vinden van betekenis wordt dan een echte uitdaging, maar wel essentieel om motivatie en innerlijke drive te behouden.
Zonder stimulatie gaat het lichaam sneller achteruit.
Het lijkt misschien paradoxaal, maar wonen in een omgeving die is ontworpen voor comfort kan soms het verlies van mobiliteit versnellen. Minder beweging, minder inspanning, minder eigen initiatief. Door constant « voorzichtig » te zijn, doen we meestal gewoon minder. En het lichaam past zich snel aan… op de verkeerde manier. Actief blijven, regelmatig wandelen, zo snel mogelijk zelfstandig opstaan, al is het maar een beetje, is een vorm van vrijheid die dagelijks verdedigd moet worden om een positieve ervaring van ouder worden in een zorginstelling te garanderen .
