De middag waarop de vijftienjarige Amanda niet thuiskwam, veranderde het leven van haar moeder Kaylee voorgoed. Wat begon als een doodgewone schooldag, eindigde in een verstikkende stilte. Minuten werden uren zonder bericht, zonder verklaring en zonder geruststelling. De onzekerheid nestelde zich snel en groeide uit tot verlammende angst. Binnen de hechte gemeenschap sloeg het nieuws in als een schok. Buren en vrienden beseften vrijwel direct dat dit geen alledaagse vermissing was, maar iets ernstigers.
Vanaf het eerste moment ontbrak ieder spoor dat richting gaf aan de zoektocht. Amanda’s telefoon bleef onbereikbaar en berichten bleven onbeantwoord. Kaylee belde vrienden, klasgenoten en bekenden, maar niemand kon verklaren waar Amanda was gebleven. Aanvankelijk klampte ze zich vast aan de gedachte dat haar dochter tijdelijk was weggelopen. Die hoop brokkelde snel af naarmate de dagen verstreken. Zonder enig teken van leven groeide het besef dat de situatie ernstig was.
