6) Voorwerpen die verband houden met ondeugden of zonden:
Gokkaarten, sigaretten, drank, geluksamuletten, dingen die geassocieerd worden met destructieve gewoonten.
Dit is niet geruststellend. Het is een waarschuwing.
En als iemand deze worstelingen heeft doorstaan, is het laatste wat hij of zij nodig heeft, het meedragen van symbolen daarvan alsof die deel uitmaken van zijn of haar eeuwige identiteit.
7) Heilige iconen of afbeeldingen uit huis (vooral antieke):
Een klein gebedenboekje of een gezegend aandenken dat specifiek is voor het ritueel, is één ding, maar het begraven van waardevolle of antieke familie-iconen is iets heel anders. Heilige afbeeldingen zijn bedoeld om de levenden te ondersteunen in hun gebed. Het begraven ervan is vaak een vergissing: het ontneemt het huis een spirituele schat en stelt de afbeelding bloot aan verval.
8) Scherpe voorwerpen of gereedschappen
Messen, scharen, naalden, gereedschap (hamer, scalpel, instrumenten).
Soms gebeurt dit ter « bescherming » of om de identiteit te benadrukken (« hij was timmerman, laat hem zijn gereedschap houden »). Maar de ziel wordt niet met metaal beschermd: ze wordt vergezeld door gebed.
9) Brieven en briefjes “om te lezen”
Veel mensen schrijven afscheidsberichten, verontschuldigingen of laatste boodschappen en stoppen die erin. Dat is begrijpelijk… maar ware communicatie vindt niet plaats op papier, maar door gebed, herinnering en daden van liefde.
Als je onafgemaakte woorden hebt, kun je ze fluisteren voor de kist of op de begraafplaats en ze omzetten in een gebed: dat heeft een diepere spirituele betekenis dan het begraven van een boodschap.
10) Esoterische of occulte objecten
Talismannen, runen, sterrenbeelden, « beschermingen », rode draad, « geladen » voorwerpen, amuletten gekocht van zogenaamde « genezers ».
Dit is onverenigbaar met het christelijk geloof en kan tot geestelijke verwarring leiden. Afscheid nemen vereist geen « magische verdedigingsmiddelen »: het vereist geloof, respect en gebed.
