Samenwonen met leeftijdsgenoten: een groeiend alternatief wereldwijd.
Voor wie niet alleen wil wonen of bij zijn of haar kinderen wil intrekken, is er een steeds populairdere optie: samenwonen met mensen in dezelfde levensfase. Dit model, ook wel cohousing of samenwonen met leeftijdsgenoten genoemd, combineert onafhankelijkheid met gezelschap.
Iedereen behoudt zijn eigen privacy, maar deelt de nabijheid, steun en het sociale leven met vrienden of gelijkgestemden. Dit vermindert isolatie, stimuleert de mentale activiteit en creëert een echt ondersteuningsnetwerk, vrij van hiërarchieën en opgelegde rollen.
Wonen in de buurt van mensen met wie je vergelijkbare herinneringen, ritmes en ervaringen deelt, stelt je in staat om in gezelschap ouder te worden, zonder je vrijheid op te offeren. Het gaat er niet om dicht op elkaar te wonen, maar juist geïntegreerd, met deuren die je vrijwillig opent, niet uit verplichting.
Het milieu is belangrijker dan het aantal mensen.
Een veelgemaakte fout is de gedachte dat een huis vol gezinsleden automatisch welzijn garandeert. De realiteit is anders: de kwaliteit van de leefomgeving is belangrijker dan het aantal mensen dat er woont. Een veilige, toegankelijke, functionele en stimulerende woning beschermt de autonomie en voorkomt ongelukken, afhankelijkheid en verdriet.
Gevaarlijke trappen, slecht aangepaste badkamers of onpraktische ruimtes kunnen meer beperkend zijn dan eenzaamheid. Het creëren van de juiste omgeving is een strategie voor een goede gezondheid op de lange termijn.
