Waarom het kindertehuis de allerlaatste optie zou moeten zijn.

Intrekken bij de kinderen terwijl ze nog zelfstandig zijn, lijkt vaak een liefdevolle beslissing, maar het schaadt de relatie vaak. Het huis van de kinderen kent dynamieken, schema’s, spanningen en routines die niet altijd aansluiten bij de emotionele behoeften van een oudere.

Door het verlies van eigen ruimte verliest men ook privacy, zeggenschap en, na verloop van tijd, identiteit. Gedwongen samenwonen kan een oudere volwassene veranderen in een permanente, afhankelijke en stille gast, zelfs te midden van andere mensen.

Bovendien bestaat er een veelvoorkomend risico: permanent voor de kleinkinderen zorgen, puur om « beschikbaar te zijn », wat iemand die de opvoedingsfase al achter zich heeft, fysiek en emotioneel uitput. Familiebanden worden sterker door zelfgekozen bezoekjes dan door gedwongen samenwonen.

Inwonen met kinderen moet alleen worden overwogen als er sprake is van ernstige fysieke afhankelijkheid en er geen alternatieven voor professionele zorg beschikbaar zijn. Daarvoor brengt het opgeven van autonomie vaak zeer hoge kosten met zich mee.