‘Ik ben de CEO,’ corrigeerde ik. ‘Het geld is slechts een bijproduct.’
Brandon keek verwoed naar zijn telefoon. « Het is waar, » fluisterde hij, terwijl hij een artikel van Forbes omhoog hield dat hij net had gevonden. « De anonieme oprichtster… ze noemen haar de ‘Geest van Chicago’. Zij is het. »
Madison keek alsof ze was aangevallen. « Je liet ons geloven… je liet me je een baan aanbieden voor dertigduizend dollar? »
‘Ik wilde zien wie je was,’ zei ik. ‘En dat heb je me laten zien.’
De deur van de vergaderzaal ging open. Sarah Chen, mijn echte directiesecretaresse, kwam binnen. Ze was onberispelijk gekleed en had een tablet bij zich. Ze negeerde mijn familie volledig.
‘Mevrouw Morrison,’ zei Sarah. ‘Het juridische team staat klaar om uw beslissing over de overname van RevTech af te wachten.’
‘Overname?’ stamelde Madison. ‘Het is een partnerschap.’
Ik keek naar Madison.
‘Nee,’ zei ik. ‘Het zou een samenwerking worden. Maar Tech Vault hanteert een strikt beleid met betrekking tot de ethiek van haar partners.’
Ik stond op.
“We doen geen zaken met mensen die vriendelijkheid als een zwakte beschouwen. We werken niet samen met leiders die hun zelfvertrouwen opbouwen door anderen te vernederen. En we tekenen al helemaal geen contracten met bedrijven die geleid worden door mensen die geen elementaire integriteit bezitten.”
‘Della,’ smeekte mijn vader, terwijl hij een stap naar voren zette. ‘We zijn familie.’
‘Gisteravond was ik een waarschuwend voorbeeld,’ herinnerde ik hem. ‘Gisteravond was ik een bediende. Je kunt jezelf niet zomaar familie noemen als de machtsverhoudingen in jouw voordeel verschuiven.’
Ik draaide me naar Sarah om.
« Sarah, wijs het voorstel van RevTech formeel af. En meld hun managementteam aan bij de branchedatabase voor een ethische beoordeling. »
‘Begrepen,’ zei Sarah.
« Dat kun je niet doen! » schreeuwde Madison. « Dat zal mijn reputatie ruïneren! Ik heb het bestuur een belofte gedaan! »
‘Je hebt de raad van bestuur iets beloofd wat je niet verdiend hebt,’ zei ik. ‘Je dacht dat je er wel in kon komen met je charmes. Maar de deur zat op slot. En ik ben de enige met de sleutel.’
Ik keek naar Brandon.
“En Brandon? Het aanbod om ‘mijn garderobe te vernieuwen’ in ruil voor ‘kansen’? Dat staat op de beveiligingsbeelden van de woonkamer. Ik neem aan dat uw advocatenkantoor een beleid heeft over het benaderen van kwetsbare vrouwen.”
Brandon werd bleek.
‘Ik denk dat het tijd is dat jullie allemaal vertrekken,’ zei ik. ‘Ik heb werk te doen.’
‘Della, alsjeblieft,’ snikte mijn moeder, terwijl ze haar hand uitstreek. ‘We wisten het niet.’
‘Dat,’ zei ik, ‘is nu juist het probleem.’
Ik drukte op een knop op mijn bureau. De glazen deuren schoven open.
“Ga weg.”
