Mijn moeder stond daar, omlijst door de deuropening als een portret van ‘feestelijke elegantie’. Ze droeg diepgroene zijde, parels rustten tegen haar hals, haar haar was in golven gestyled die niet bewogen. Haar glimlach was perfect, gepolijst en volkomen leeg – het soort glimlach dat je geeft aan een ober die je eigenlijk te weinig fooi wilt geven.
‘Della,’ zei ze, terwijl ze opzij stapte zonder haar armen te openen. ‘Je bent er.’
Niet: » Ik ben blij dat je er bent. »
Niet : « Hoe gaat het? »
Gewoon: » Het rekwisiet is op de set aangekomen. »
‘Iedereen is in de woonkamer,’ voegde ze eraan toe, haar stem kortaf en bondig. ‘Madison is net van kantoor aangekomen. Probeer geen ophef te maken over die jas.’
Ik schuifelde naar binnen en trok mijn te grote kledingstuk recht alsof ik me erin wilde verstoppen. Het huis rook naar kaneelstokjes, dure Merlot en de frisse dennengeur van de slinger die langs de trapleuning hing. Het was een geur die warmte nabootste, zonder die daadwerkelijk te bieden.
De woonkamer was een toonbeeld van het succes van de hogere middenklasse. Tante Caroline zat er in een crèmekleurige kasjmier trui, met haar kenmerkende bezorgde uitdrukking. Oom Harold stond bij de open haard en draaide een glas bourbon rond. Nichte Jessica schitterde in designerjuwelen die meer kostten dan mijn ‘salaris’ bij de boekhandel. En oma Rose zat in haar hoge stoel, haar wandelstok stevig vastgeklemd, haar mond strak samengeperst alsof ze nu al teleurgesteld was in het avondprogramma.
Het warme geroezemoes van de gesprekken verstomde zodra ik de doorgang binnenstapte.
‘Kijk eens wie er eindelijk is komen opdagen,’ riep mijn vader, Robert, vanuit zijn leren fauteuil. Hij keek nauwelijks op van zijn tablet. ‘We begonnen al te denken dat je geen vrij kon krijgen van de boekwinkel.’
Mijn vader liet geen gelegenheid onbenut om me eraan te herinneren wat ik « was ». Niet wie ik was, maar wat ik was volgens hun beeld.
‘Ik was eerder klaar met werken,’ zei ik, met een zachte, bijna timide stem.
Tante Caroline kwam dichterbij, haar hakken zakten weg in het zachte tapijt. Ze raakte mijn arm aan met twee vingers, alsof ze bang was dat armoede besmettelijk zou kunnen zijn.
‘Della, lieverd,’ zuchtte ze, terwijl ze haar hoofd schuin hield. ‘We hebben ons zoveel zorgen om je gemaakt. Alleen wonen in dat kleine appartement… en op jouw leeftijd nog in de detailhandel werken…’
Op jouw leeftijd.
Tweeëndertig. Zoals ze het zeiden, klonk het alsof ik tachtig was met een winkelwagentje vol spijt.
Ik knikte en liet de neerbuigende toon over me heen komen. « De boekwinkel houdt me bezig, tante Caroline. Ik ben dankbaar dat ik vast werk heb. »
‘Vaste baan,’ herhaalde oom Harold met een droge lach. ‘Zo kun je het ook bekijken. Toen ik tweeëndertig was, had ik al mijn eigen accountantskantoor. Maar goed, ieder zijn eigen ding.’
Zijn nicht Jessica verscheen plotseling naast hem, met een champagneglas in haar hand. Ze glimlachte alsof ze net een microfoon in handen had gekregen.
‘Over succes gesproken,’ zong ze luid, hard genoeg zodat de buren het konden horen, ‘wacht maar tot je over Madison hoort. Vijfhonderdduizend dollar per jaar. Kun je je dat soort geld überhaupt voorstellen, Della?’
Ze wachtte op een grimas. In plaats daarvan glimlachte ik kort en geforceerd.
‘Dat klinkt fantastisch,’ mompelde ik.
