Een tweede telefoontje… en een andere soort waarheid
De volgende ochtend ging mijn telefoon.
Het was Lina.
Maar deze keer klonk haar stem anders: fragiel, bijna gebroken.
‘De advocaat vond nog een briefje,’ zei ze snikkend.
“Ze heeft me alles nagelaten omdat ze dacht dat ik veiligheid nodig had.”
Toen trilde Lina’s stem nog meer.
“Maar ze heeft je het enige nagelaten dat echt belangrijk voor haar was.”
Er viel een lange stilte tussen ons.
Zwaar.
Maar wel eerlijk.
