Omdat gehechtheid altijd al gevaarlijk was geweest.
En toch.
Op een avond waren we halfdood van het studeren. De kamer was schemerig, op het licht van het tv-menuscherm na. Een zacht briesje drong door het kiertje in het raam en bracht de frisse, scherpe geur van wasmiddel van beneden met zich mee.
Ik staarde lange tijd naar het plafond, mijn gedachten dwaalden af naar iets wat ik niet goed kon benoemen.
Toen zei ik zachtjes: « We zijn eigenlijk al een beetje samen, nietwaar? »
Noah keek in eerste instantie niet eens weg van het scherm. Hij slaakte alleen een kleine zucht – bijna een lach, bijna een opluchting.
‘Oh, gelukkig,’ zei hij. ‘Ik dacht dat ik de enige was.’
Dat was ons grote moment.
Geen grote bekentenis.
Eindelijk de waarheid, hardop uitgesproken.
We begonnen ‘vriendje’ en ‘vriendinnetje’ te zeggen omdat mensen dat nu eenmaal deden, omdat labels de buitenwereld hielpen om het te begrijpen.
Maar alles wat belangrijk was tussen ons, was er al jaren.
