De volgende ochtend reed een zwarte SUV de buurt in. Hij parkeerde stilletjes voor Lindsays huis. De straat, die normaal gevuld was met joggers en hondenbezitters, leek plotseling te verstillen.
Een man in een donker pak en een zonnebril stapte uit. Zijn bewegingen waren beheerst, precies. Je kon de verandering bijna voelen in de lucht.
Hij riep haar. Ze deed de deur open – nog steeds in een badjas, met een kop koffie in haar hand. Wat er daarna gebeurde, leek wel uit een film te komen.
De agent legde kalm uit dat ze de overheidsactiviteiten verstoorde door toe te staan dat federaal geregistreerde voertuigen van privéterrein werden verwijderd. Schade? $25.000, en het onderzoek loopt nog.
Haar gezicht verbleekte. De koffiekop glipte uit haar hand en brak op de bakstenen traptreden. De koffie liep in donkere strepen langs het pad dat ze zo zorgvuldig schoonhield.
Jack kon het niet laten. Hij boog zich voorover en zei zachtjes: « Misschien moet je je de volgende keer niet voordoen als burgemeester. »
De nasleep van de burenruzie.
De agent vertelde haar dat ze de stad niet mocht verlaten totdat de zaak was opgelost. Niemand werd gearresteerd, maar de ernst van de situatie was voelbaar. Het was geen simpele buurtkwestie meer. Het was officieel.
Terwijl de SUV wegreed, keek ik even naar Lindsay. Haar voordeur stond open, de gordijnen halfopen. De vrouw die vroeger haar rozenstruiken met militaire precisie snoeide, deed nu nauwelijks de gordijnen open.
Deze zomer waren de bloemen verwelkt.
