‘En dit,’ vervolgde mijn zoon, terwijl hij weer naar binnen reikte, ‘is een brief. Van mij.’
Hij gaf het me, en de handen van mijn vader trilden toen hij het opende. Ik herkende het handschrift – het lompe, onleesbare gekrabbel van mijn zoon.
‘Ik geef je één kans,’ las hij hardop voor. ‘Niet voor jou, maar voor mijn moeder. Zij verdient een verontschuldiging, en ik verdien het om te weten of de man die haar in de steek liet, in staat is om te veranderen.’
Mijn vader keek op, zijn ogen glazig en zijn stem brak.
« Mag… mag ze naar binnen komen? »
Voor het eerst in achttien jaar zag ik een klein barstje in zijn pantser.
