Ik draaide me misselijk om. De verhuizers begonnen dozen naar de verhuiswagen te sjouwen. Ik liep naar de logeerkamer om nog een laatste keer in de kast te kijken.
De deur was gesloten.
Het was meestal open.
Ik draaide aan de knop en drukte. De geur kwam me meteen tegemoet: een golf van muffe lucht, ongewassen stof, sigarettenrook en de weeïge, zoete smaak van goedkope bourbon.
Mijn lichaam verstijfde. Deze kamer was mijn toevluchtsoord geweest tijdens vakanties. Het rook er altijd naar lavendelwasmiddel en schoon beddengoed.
Het rook er nu naar een louche kroeg.
Ik stapte naar binnen. Het bed was afgehaald en niet opgemaakt. Stapels vuile was – herenkleding – lagen verspreid over de vloer. Lege flessen stonden op de vensterbank.
En daar, op de commode, lag een stapel enveloppen.
Het waren geen kerstkaarten. Het waren financiële overzichten.
Cole bleef in de deuropening achter me staan, zijn schaduw strekte zich uit over de vloer.
Ik kwam dichterbij. Mijn hart begon als een bezetene tegen mijn ribben te bonzen. Ik pakte de bovenste envelop op. Die was al opengescheurd.
Bank of America.
Rekeninghouder: Cole Sterling.
Mijn handen trilden. Ik bladerde door de stapel. Waarschuwingen voor roodstand. Incassobrieven van woekeraars. Meldingen van overvolle creditcards.
En dan de bankafschriften.
Ik opende er een. Mijn ogen scanden de transactiegeschiedenis, op zoek naar de afwijking.
Daar was het.
Inkomende overschrijving: +$1.500,00.
Bron: Elena Sterling.
En de maand daarop weer. En de maand daarvoor ook.
De wereld helde over haar as.
‘Jij…’ Mijn stem stokte, maar kwam toen met een woede terug waarvan ik niet wist dat ik die bezat. ‘Jij hebt het geld gestolen.’
Coles gezicht vertrok. De arrogantie verdween en maakte plaats voor de plotselinge, scherpe angst van een kind dat met zijn hand in de pot betrapt was.
‘Leg dat neer,’ blafte hij, terwijl hij de kamer binnenstapte.
Ik klemde de papieren tegen mijn borst. « Je vertelde me dat mama aan het verdrinken was. Je vertelde me dat het om haar hypotheek ging! »
« Ze verdrinkt ! » schreeuwde Cole, zijn gezicht rood aanlopend. « We zijn een gezin! Alles komt in hetzelfde schuitje terecht! Ik had hulp nodig, zij had hulp nodig – wat maakt het uit? »
‘Het verschil is bedrog!’ siste ik. ‘Je hebt tegen me gelogen. Twee jaar lang heb je me laten geloven dat ze niet met geld om kon gaan, alleen maar om jouw… jouw wat? Gokken? Drankgebruik te financieren?’
Ik wees naar de rommel om ons heen. De casinobrochures op het nachtkastje. De flessen.
‘Je kunt het je veroorloven,’ mompelde hij, terwijl hij met een angstaanjagende nonchalance zijn schouders ophaalde.
Die zin trof me harder dan de diefstal. Jullie kunnen het je veroorloven. Voor hen was mijn arbeid niet van mij. Mijn spaargeld was niet van mij. Ik was slechts een natuurlijke grondstof die ze konden uitbuiten tot ik helemaal leeg was.
Ik duwde hem opzij, want ik moest weg uit die benauwende kamer. Ik liep naar de slaapkamer van mijn moeder. Ik wist niet wat ik zocht: een verontschuldiging, een verklaring, een wapen?
Ik heb er geen gevonden.
Ik vond een openstaand sieradendoosje op haar kaptafel.
Op het fluwelen kussen lag een diamanten halsketting. Geen klein hangertje. Een zwaar, glinsterend statement-stuk. Het prijskaartje zat er nog onder, maar ik kon de merknaam lezen. Het was pure luxe.
Mijn maag draaide zich om.
Daar lagen mijn « noodoverboekingen » van de afgelopen vijf maanden.
Mijn moeder was niet aan het verdrinken. Ze was aan het winkelen.
Het besef overspoelde me, koud en verhelderend. Dit was geen rommelige familiedynamiek. Dit was een geavanceerd, gecoördineerd extractiesysteem.
Moeder speelt het slachtoffer.
Cole speelt de handhaver.
Elena speelt de geldautomaat.
En als de geldautomaat ooit vragen stelt, schoppen ze ertegenaan tot hij weer geld uitgeeft.
Ik legde de bankafschriften op haar kaptafel, vlak naast de diamanten.
