‘Het dubbele,’ antwoordde ik. ‘En contant.’
Er viel een korte stilte. « Oké, » zei ze. « Stuur me het adres via sms. »
‘Sarah,’ voegde ik eraan toe voordat ik ophing, ‘zodra de laatste postzegel is geplakt, moet je onmiddellijk vertrekken. Blijf niet hangen, neem geen drankje aan en laat je niet ophouden.’
‘Zo erg?’ vroeg ze, bijna geamuseerd klinkend.
‘Erger nog,’ zei ik. ‘Maar dat wil je niet weten.’
Ik hing op en staarde naar de stapel papieren op het bureau voor me.
Links: afdrukken van frauduleuze transacties, leningen en creditcards op mijn naam. Bewijs van diefstal en verraad.
Rechts: de val.
Ze wilden dat ik hen zou redden.
Ik stond op het punt dat te doen. Alleen niet op de manier die ze verwachtten.
Tegen de tijd dat ik de coworkingruimte verliet, was de stad volledig ontwaakt. Mensen haastten zich over de stoep met koffiebekers en aktetassen, zich er niet van bewust dat ergens boven hen, in een hoek van een gedeeld kantoor, een stille vrouw zojuist de oorlog had verklaard aan haar eigen familie.
Ik ging even naar huis, nam een douche en trok de kleding aan die ze van me verwachtten. Een simpele blouse. Een beige vest. Geen make-up, behalve een beetje concealer onder mijn ogen. Ik stak mijn haar naar achteren, waardoor ik er kleiner en bescheidener uitzag.
Vervolgens stopte ik mijn telefoon in mijn zak en zorgde ervoor dat de opname-app gemakkelijk toegankelijk was.
Als ze me in brand zouden steken, zou ik er in ieder geval voor zorgen dat de vlammen vingerafdrukken achterlieten.
Om 19:55 uur parkeerde ik voor het huis van mijn ouders.
Alle lichten waren aan. Het gazon voor het huis, met zijn perfect gesnoeide hagen en zorgvuldig geplaatste schijnwerpers, zag eruit als een gelikte advertentie voor een woning. Binnen zag ik de kroonluchter in de hal warm gloeien, de glans van de gepolijste houten vloeren en de schaduw van mijn vader die zich in de studeerkamer bewoog.
Ik stond even op de veranda, mijn hand boven de deurbel, en ademde de vertrouwde geur van azalea’s en geld in.
Vervolgens drukte ik op de bel en startte ik met mijn andere hand geruisloos de opname-app.
Mijn vader deed zelf de deur open, niet de huishoudster. Dat verbaasde me. Hij zag er moe uit, maar er was een rusteloze energie in hem, als een gokker die wacht tot het roulettewiel stopt.
‘Je bent te laat,’ zei hij.
Het was 7:58. Ik zei niets.
‘Kom hier,’ mompelde hij, terwijl hij opzij stapte.
Mijn moeder zat op de bank in de studeerkamer, met een glas wijn in haar hand. Beatrice liep heen en weer door de kamer en keek om de paar seconden op haar telefoon. Haar make-up was perfect, haar jurk zorgvuldig uitgekozen om er zowel casual als duur uit te zien.
Ze keek op toen ik binnenkwam, met grote, rode ogen.
‘Nou?’ vroeg mijn vader. ‘Ben je eindelijk tot bezinning gekomen?’
Ik zette mijn tas neer op de fauteuil en liet mijn schouders hangen, zodat ze konden zien wat ze wilden zien: iemand die verslagen was. Iemand die bang was.
‘Ik doe het wel,’ fluisterde ik, terwijl ik naar de vloer staarde.
Mijn moeder slaakte een lange, triomfantelijke zucht van verlichting. ‘Zie je wel,’ zei ze tegen mijn vader. ‘Diep van binnen is ze een goed meisje. Ze begrijpt wat familie is.’
Beatrice maakte een zacht hikje. ‘Dank je wel,’ fluisterde ze. ‘Je hebt geen idee—’
‘Nee,’ zei ik scherp, en verzachtte toen mijn stem. ‘Alsjeblieft. Doe het gewoon niet.’
‘Goed,’ zei mijn vader botweg, alsof we net hadden afgesproken wie het vuilnis buiten zou zetten. ‘We spreken morgen met de advocaat. Je pleit schuldig, we draaien het om in onbekwaamheid, nalatigheid, wat dan ook om jou in het beste licht te plaatsen en Beatrice’s naam er buiten te houden. We regelen de schadevergoeding. Het meeste kunnen we onder het tapijt vegen als we—’
‘Er is een probleem,’ onderbrak ik.
Hij fronste zijn wenkbrauwen. « Wat is het probleem? »
‘Ik… heb met iemand gesproken.’ Ik wreef mijn handen in elkaar en liet mijn stem weer trillen. ‘Een vriend. Een advocaat. Even hypothetisch. Ik wilde begrijpen waar ik me eigenlijk voor aanmeld.’
Beatrice bleef stokstijf staan. Mijn moeder klemde haar vingers stevig om haar wijnglas.
‘En?’, vroeg mijn vader.
‘En hij zei dat, omdat de fraude meer dan tweehonderdduizend dollar betreft,’ zei ik, ‘het niet alleen om een gevangenisstraf gaat. De overheid zal op zoek gaan naar bezittingen die aan de begunstigde van de fraude kunnen worden gekoppeld. Ze zullen kijken naar het huis, de verbouwingen, de auto’s, de reizen. Alles wat ze in verband kunnen brengen met het gestolen geld.’
Ik sloeg mijn ogen op en liet ze doelbewust door de kamer dwalen – de op maat gemaakte boekenkasten, het antieke tapijt, de nieuwe schouw die ik kort na een van de grotere verhuizingen op Beatrice’s Instagram had gezien.
‘Als ik schuld beken,’ mompelde ik, ‘zouden ze dit huis in beslag kunnen nemen.’
Een seconde lang was er niets. Geen geluid, geen beweging.
Toen lachte mijn vader.
Het was een kort, gespannen gesprek. « Ze kunnen niet aan het huis komen, » zei hij. « Het is afbetaald. Het staat op mijn naam. Mijn geld. »
‘Is dat zo?’ vroeg ik zachtjes. ‘Want volgens de documenten zijn sommige renovaties betaald met geld van Beist Consulting. En die zakelijke lening staat op mijn naam. Als de onderzoekers die verbanden leggen, zullen ze beweren dat het pand besmet is. Het is ingewikkeld, maar—’
Mijn moeder smeet haar glas zo hard neer dat de rode wijn over de rand klotste.
‘Nee,’ zei ze. ‘Ze kunnen ons huis niet afpakken.’
