Tienduizend euro naar een luxe reisbureau. Nog eens tienduizend naar een ‘creatieve retraite’ op Bali. Vijfduizend naar een autodealer. Zevenduizend naar een ‘consultant’ wiens adres, toen ik het controleerde, hetzelfde bleek te zijn als Beatrice’s loft in het centrum. Vijftienduizend naar een aannemer die onder een generieke naam stond geregistreerd.
Ik heb dat adres ook gecontroleerd.
Het huis van mijn ouders.
Ik zat daar, in dat hokje, terwijl de zonsopgang het licht langzaam van kunstlicht naar grijsblauw deed veranderen, en volgde het spoor van het geld. Het was niet alleen de hebzucht van Beatrice. Het was systemisch. Een gesloten cirkel. Geld van investeerders werd doorgesluisd naar de levensstijl van mijn zus, de verbouwingen van mijn ouders, de clubcontributies van mijn vader. Toen de rekeningen op het punt stonden leeg te raken, had mijn vader nieuwe kredietlijnen geopend – op mijn naam – zodat het feest nog even kon doorgaan.
Ze gebruikten me niet alleen in het heden als zondebok.
Ze hadden deze hele puinhoop jaren geleden op mijn rug gebouwd.
Als ik toen meteen naar de FBI zou rennen, zou het… ingewikkeld worden. Mijn naam stond overal op de rekeningen. Mijn burgerservicenummer. Mijn handtekening – vervalst, maar niet overduidelijk, niet zonder deskundige analyse. Mijn ouders zouden beweren dat ik alles in scène had gezet, dat ze me gewoon vertrouwd hadden. De « stille dochter » met haar « computerbaantje ». Wie zou een jury geloven? Het respectabele echtpaar met hun fotogenieke oudere dochter? Of de jongere dochter wiens administratie de indruk wekte dat ze stiekem een oplichterij had bedreven?
Ik had een hefboom nodig.
En bovendien moest ik ervoor zorgen dat ze zichzelf op een onweerlegbare manier zouden belasten.
Ik staarde naar het scherm, naar hun huisadres in de transactielogboeken.
Het huis.
Als mijn ouders een god hadden, dan was het dat huis.
Een koloniaal huis met vier slaapkamers in de historische wijk, met witte zuilen, zwarte luiken en zorgvuldig gerestaureerde houten vloeren. Ze hadden het twintig jaar geleden gekocht, vroeg genoeg dat de huizenprijzen nog niet de pan uit rezen. Ze hadden het huis geherfinancierd, gerenoveerd en gefinancierd met vreemd vermogen. Elke foto die Beatrice plaatste van ‘familievakanties’ was genomen in een van de perfect ingerichte kamers.
De taxatiewaarde lag de laatste keer dat ik het checkte rond de 1,5 miljoen dollar.
Volgens de documenten was de lening ook bijna volledig afbetaald.
Ze hadden hun spaargeld erdoorheen gejaagd. Hun beleggingen. Hun pensioenrekeningen. Hun krediet. Dat van mij.
Het huis was het laatste echte bezit dat ze hadden.
En in tegenstelling tot mijn leven, mijn tijd, mijn vrijheid – dat huis kon met een paar handtekeningen en de juiste papieren worden overgedragen.
Ik opende een nieuw tabblad en ging naar de website van de staatssecretaris van Wyoming.
De meeste mensen weten niet, of het kan ze niet schelen, dat verschillende staten verschillende regels hebben voor transparantie binnen bedrijven. Ik wist het wel. Wyoming was een van die zeldzame staten waar anonieme LLC’s nog steeds waren toegestaan. Geen openbare ledenlijsten. Geen duidelijke sporen.
Ik vulde de vereiste velden met klinische efficiëntie in, gebruikmakend van mijn consultadres en een geregistreerde vertegenwoordigersservice die ik eerder had ingeschakeld voor een cliënt die haar man niet zo mocht. Bedrijfsnaam: Nemesis Holdings LLC.
Het was een beetje dramatisch, maar het kon me niet meer schelen.
Ik betaalde de spoedtoeslag met mijn eigen kaart, waarbij ik met een grimas keek naar het bedrag dat het kostte, en wachtte op de bevestiging.
Toen het binnenkwam, printte ik de oprichtingsdocumenten uit en opende vervolgens een nieuw sjabloon.
De akte van afstand was eenvoudig, het soort document dat gewoonlijk wordt gebruikt bij de overdracht van eigendom binnen een familie voor successieplanning of na een scheiding. Er stond, in volkomen juridische bewoordingen, in dat Arthur en Martha Witford al hun rechten, eigendom en belangen in het onroerend goed gelegen aan [adres] overdroegen aan Nemesis Holdings LLC, voor een bedrag van tien dollar.
Tien dollar.
Het exacte bedrag deed er niet toe. De overdracht wel.
Zodra ze het document in aanwezigheid van een notaris hadden ondertekend en het was geregistreerd, zou het huis eigendom worden van Nemesis Holdings.
Nemesis Holdings was van mij.
Natuurlijk zouden ze dat nooit vrijwillig ondertekenen.
Niet tenzij ze ervan overtuigd waren dat het de enige manier was om zichzelf te beschermen.
En daarvoor had ik een notaris nodig die ik kon vertrouwen. Iemand discreet. Iemand die geen onnodige vragen zou stellen.
Ik scrolde door mijn contacten tot ik de juiste naam vond: Sarah.
Ik had met Sarah samengewerkt aan een aantal ingewikkelde hypotheekexecutiezaken. Ze was mobiel, snel en – het allerbelangrijkste – totaal niet geïnteresseerd in iets anders dan haar honorarium en een duidelijke set instructies.
Ik heb gebeld.
Ze nam na de derde ring op, haar stem schor van de slaap. « Sarah Nolan. »
“Sarah, dit is Alice Morgan.”
‘Alice,’ zei ze, meteen een stuk alerter. ‘Je belt alleen als het interessant is.’
‘Het is… gevoelig,’ zei ik. ‘Ik heb vanavond een ondertekening. Privéwoning. Die van mijn ouders. De documenten liggen klaar, maar ik heb je nodig als getuige en notaris. Geen vragen, geen geklets. Alleen identiteitsbewijs, handtekeningen en stempels.’
‘Hoe laat?’ vroeg ze.
« Stipt acht uur. »
‘Dezelfde spoedtoeslag als normaal?’, zei ze.
