‘Je hebt je pasgeboren kleindochter in de steek gelaten en haar laten sterven tijdens een storm,’ zei ik, met een doodstille stem. ‘Je hebt het raam dichtgedraaid. Nu, betaal maar, Howard. Anders laat Patricia je veroordelen voor schending van je fiduciaire plicht, en dan zullen we eens zien hoe de reputatie van je autodealerbedrijf omgaat met dat verhaal in de plaatselijke krant.’
Hij hing op.
De cheque arriveerde drie dagen later.
$312.000.
Het was meer geld dan ik ooit had gezien. Mijn grootmoeder had goed geïnvesteerd.
We hebben het niet aan auto’s of kleding uitgegeven.
We betaalden Daniels zakelijke schulden af. We kochten een bescheiden huis in een stad veertig mijl verderop – ver genoeg om buiten hun invloedssfeer te zijn, maar dicht genoeg bij Margaret en Robert.
De rest hebben we voor Emma geïnvesteerd.
Maar de echte doorbraak zat hem niet in het geld. Het zat hem in de stilte.
Mijn moeder probeerde een jaar later te bellen. « We moeten dit achter ons laten, » zei ze, met een luchtige stem. « Familie is familie. »
‘Nee,’ zei ik. ‘Je hebt een keuze gemaakt. Je hebt voor het feest gekozen. Je hebt voor de regen gekozen. Je kunt niet kiezen wanneer de storm eindigt.’
Ik heb haar nummer geblokkeerd.
Het leven ging verder. Daniels bedrijf bloeide op. Door de brand moest hij zijn werkplaats moderniseren en zijn meubels op maat werden gewild bij topontwerpers. Ik ging weer studeren en werd verpleegkundig specialist.
We waren gelukkig. Echt, diep gelukkig.
En de Delancys?
Karma maalt langzaam, maar het maalt uiteindelijk buitengewoon fijn.
De auto-industrie veranderde. Elektrische auto’s brachten het traditionele dealermodel van mijn vader in de war. Hij weigerde zich aan te passen. Hij verloor twee vestigingen. Hij moest personeel ontslaan. Zijn reputatie liep een deuk op toen geruchten over zijn wreedheid – in stilte verspreid door Margaret en haar netwerk van gepensioneerde verpleegsters – de ronde begonnen te doen.
En dan Natalie. Het gouden kind.
Haar man, tandarts Craig, werd betrapt in een motel met zijn mondhygiëniste. De scheiding was een regelrechte ramp. Natalie, die nog nooit een dag in haar leven had gewerkt, bleef achter met twee kinderen en geen alimentatie vanwege een huwelijkscontract dat ze niet de moeite had genomen te lezen.
Ze moest weer bij mijn ouders intrekken.
De « pijlers van de gemeenschap » brokkelden af.
Gisteren kwam er een brief aan.
Het was van mijn moeder. Het was met de hand geschreven, en nogal wankel.
Lieve dochter,
We miss je. We hebben gehoord dat Emma een knappe vrouw is. We hebben het momenteel erg moeilijk. De autodealer zit in de problemen en nu Natalie en de jongens thuis zijn, lopen de kosten hoog op. We hoopten dat je, gezien je erfenis, misschien de familie zou willen helpen…
Ik zat aan mijn keukentafel en las de woorden.
