Mijn naam is Althea, en op slechts 26-jarige leeftijd werd ik schoondochter van een familie die meer ontberingen had doorstaan dan de meesten zich kunnen voorstellen.
Mijn schoonmoeder was jong overleden, waardoor mijn schoonvader, Bill Ernesto, vier kinderen alleen moest opvoeden. Hij bracht zijn hele leven door met het verzorgen van gewassen in het kleine stadje San Francisco – nooit had hij een baan met pensioen, secundaire arbeidsvoorwaarden of enige vorm van zekerheid. Alleen eeltige handen, pijnlijke botten en een hart dat nooit ophield met geven.
Toen ik bij het gezin kwam wonen, waren de meeste van zijn kinderen al hun eigen weg gegaan. Ze kwamen op bezoek wanneer ze konden, maar Bills resterende jaren waren vrijwel volledig afhankelijk van mijn man en mij.
Mensen fluisterden achter mijn rug: « Ze is pas zijn schoondochter, maar ze gedraagt zich als zijn fulltime verzorgster. Wie doet zoiets nou? »
Maar zij wisten niet wat ik wist.
Ze zagen de man niet die alles voor zijn kinderen had opgeofferd. Ze hoorden zijn stille zuchten van pijn ‘s nachts niet en zagen de eenzaamheid in zijn ogen niet.
Als ik me afkeerde, wie zou dan aan zijn zijde blijven?
