Op weg naar huis besefte ik dat het plan helemaal niet zo slim was geweest. Het was simpel, bijna voor de hand liggend, en toch veranderde het de hele sfeer van mijn dag.
De frisdrank was allang vergeten, maar de herinnering bleef levendig. Vriendelijkheid, leerde ik, heeft geen erkenning of beloning nodig; het heeft alleen een moment en een bereidwillig hart nodig.
Die oude dame heeft waarschijnlijk nooit geweten hoeveel ze me gaf in dat korte rijtje bij de winkel. En sindsdien probeer ik alert te blijven op die stille kansen om het door te geven, met kleine gebaren.
