Ik dacht na over hoe vaak van vrouwen verwacht wordt dat ze alles in stilte doorstaan. Hoe zwangerschap als routine wordt beschouwd, alsof de transformatie en opoffering van het lichaam slechts achtergrondgeluid zijn. Ons wordt verteld dat we dankbaar moeten zijn, veerkrachtig, dat we gewoon door moeten gaan.
Ik vroeg me af of iemand wel echt begreep wat het – fysiek, emotioneel, mentaal – vergt om leven in je te dragen.
‘s Ochtends voelde ik me vermoeider dan toen ik naar bed was gegaan.
Er werd abrupt en onverwacht op de deur geklopt.
Mijn man antwoordde verward.
Buiten stonden zijn vader en twee broers.
Ze kwamen nooit onaangekondigd langs. De aanblik van hen voor onze deur bezorgde me een golf van spanning. Lees verder…
