Toen mijn zwangerschap werd afgedaan als onbelangrijk en niemand zich erom leek te bekommeren, kwam er eindelijk een onverwachte stem voor me op.
In die stilte veranderde er iets.
Nadat hij was uitgesproken, werd het muisstil in de zaal.
Maar wat ik in die stilte voelde, was geen overwinning.
Het was geen triomf of bevestiging zoals ik me die tijdens slapeloze nachten had voorgesteld.
Het was iets stillers.
Iets diepergaands.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me gezien.
Geen medelijden. Geen afwijzing. Geen aansporing om sterker te zijn.
Eenvoudigweg gezien.
