‘Ik weet het nog niet,’ gaf ik toe. ‘Maar ik ga niet lijdzaam toekijken hoe ze me uit mijn eigen leven wissen.’
Margaret knikte. « Het huis staat op uw naam. »
“Ja. Alles staat op mijn naam: de papieren, de eigendomsakte, alles.”
Weet Adrien dat?
“Nee. We hebben er nooit over gepraat. Hij denkt gewoon dat ik het hem ooit zal nalaten. En ja, dat was het plan. Maar ik heb nooit iets getekend. Ik heb nooit papierwerk gedaan. Het huis is nog steeds van mij.”
Margaret dacht even na. Toen keek ze me aan met die blik die ze altijd heeft als ze op het punt staat iets belangrijks te zeggen.
‘Eleanor, je weet wat je moet doen, toch?’
« Wat? »
“Vertel ze nog niets. Laat ze hun plan uitvoeren. Laat ze zelfvertrouwen opbouwen. En bereid ondertussen je verdediging voor.”
“Mijn verdediging?”
“Ja. Ga naar een advocaat. Zorg dat al je papieren in orde zijn. Leg alles vast wat je kunt. En als het zover is – als je het niet meer aankunt – dan laat je ze zien van wie het huis echt is.”
Ik staarde haar alleen maar aan. Margaret is 72, 2 jaar ouder dan ik, maar zij is altijd de slimste geweest. Ze was 40 jaar lang lerares op een basisschool. Ze weet hoe ze met lastige situaties moet omgaan. Ze weet wanneer ze moet spreken en wanneer ze moet zwijgen.
‘Denk je dat ik dat moet doen?’
“Ik denk dat je jezelf moet beschermen, Eleanor. En als je zoon je niet beschermt, als hij toestaat dat zijn vrouw en schoonmoeder je in je eigen huis disrespecteren, dan moet je jezelf beschermen.”
Ze had gelijk. Margaret heeft altijd gelijk.
Die middag ging ik naar huis met een duidelijk plan. Ik zou niet vechten. Ik zou niet schreeuwen. Ik zou geen scène maken. Ik zou slim zijn. Ik zou observeren. Ik zou documenteren. En wanneer het moment daar was, zou ik handelen.
Die avond tijdens het diner vertelde Chloe me dat ze een paar hele mooie appartementen vlakbij het centrum had gezien – perfect voor een alleenstaande, met een lift en alles erop en eraan.
‘Op die manier hoef je geen trappen te beklimmen. Ze hebben zelfs een gemeenschappelijke ruimte waar de bewoners samenkomen,’ vertelde ze me met die geforceerde glimlach. ‘Je zou nieuwe vrienden kunnen maken, Eleanor. Mensen van jouw leeftijd.’
Adrien zat naast haar en at zwijgend zijn kip op. Hij zei niets. Hij nam het niet voor me op. Hij at gewoon – zijn ogen gefixeerd op zijn bord alsof er niets aan de hand was.
‘Oh, dat klinkt interessant,’ zei ik tegen Chloe, alsof ik het echt belangrijk vond. ‘Stuur me de informatie via WhatsApp.’
Haar glimlach werd nog breder.
“Natuurlijk, mam. Ik stuur het je morgenochtend meteen op.”
