Een ultimatum te midden van verdriet
Zonder enige waarschuwing deelde ze me mee dat ik moest vertrekken. Dat deze kwestie me niet langer aanging en dat mijn aanwezigheid nu een obstakel vormde. Haar woorden waren scherp, vernederend, soms minachtend. Op een gegeven moment verhief ze haar stem om te benadrukken dat ik daar niet langer thuishoorde.
Ik voelde mijn hele wereld wankelen. Maar diep in deze emotionele chaos begon een vonk van vastberadenheid te gloeien, als een overlevingsinstinct dat weigerde te doven.
