Toen sprak opa weer – zijn woorden drongen dwars door me heen.
‘Denk je nou echt dat ik niet weet wat je hebt uitgespookt?’
De spanning in de kamer werd ondraaglijk. Marks greep de boodschappentassen steviger vast, terwijl Vivians blik naar de deuropening schoot, alsof ze de kans op ontsnapping afwoog.
Opa zette een doelbewuste stap in hun richting. ‘Drie jaar lang,’ zei hij kalm, ‘heb ik Claire geld gestuurd zodat ze een zekere toekomst kon opbouwen. Een toekomst die jullie beiden beloofden te beschermen. En in plaats daarvan—’ Zijn blik viel op de luxe tassen. ‘—hebben jullie er zelf een opgebouwd.’
Vivian forceerde een nerveuze glimlach. « Edward, dit moet een fout van de bank zijn. Zeker weten— »
‘Genoeg!’ snauwde opa. ‘De rekeninggegevens komen rechtstreeks bij mij terecht. Elke overschrijving ging naar een bankrekening op naam van Mark. Een rekening waar Claire nooit toegang toe heeft gehad.’
Mijn maag draaide zich om. Ik draaide me langzaam naar Mark. ‘Is het waar? Heb je dat geld voor me verborgen gehouden?’
Zijn kaken spanden zich aan terwijl hij mijn blik vermeed. « Claire, luister… het zat krap. We hadden uitgaven— »
‘Krap?’ Ik liet een hijgende, gebroken lach ontsnappen. ‘Ik had twee banen terwijl ik zwanger was. Je gaf me een schuldgevoel als ik iets kocht dat niet in de aanbieding was. En al die tijd—’ Mijn stem trilde. ‘—zat je elke maand op een kwart miljoen dollar?’
Vivian kwam verdedigend tussenbeide. « Je begrijpt niet hoe duur het leven is. Mark moest zijn professionele imago hooghouden. Als mensen dachten dat hij het moeilijk had— »
‘Heb je het moeilijk?’ brulde opa. ‘Je hebt meer dan acht miljoen dollar gestolen. Acht miljoen!’
Mark barstte uiteindelijk in woede uit. « Prima! Ik heb het gepakt! Ik verdiende het! Claire zou nooit begrijpen wat echt succes inhoudt – ze is altijd al… »
