Het pakket
De koerier arriveerde donderdag om 9:00 uur. Ik had de bezorging vanuit mijn hotelkamer gevolgd en het kleine stipje op de kaart richting mijn huis zien bewegen – richting hun huis, zoals ze het blijkbaar nu noemden.
Het pakket bevatte:
- Een bevel tot staking van de werkzaamheden, waarin wordt geëist dat zij het pand binnen 72 uur verlaten.
- Documentatie van Aarons poging tot fraude bij het indienen van valse volmachtclaims
- Bewijs van illegale bewoning en verduistering van het pand
- Een contactverbod dat hen verbiedt om spullen uit het huis te verwijderen, behalve hun persoonlijke bezittingen die ze na mijn ziekenhuisopname hebben meegebracht.
- Hierbij mijn voornemen om strafrechtelijke aanklachten in te dienen wegens ouderenmishandeling, fraude en diefstal indien zij niet onmiddellijk aan mijn verzoek voldoen.
Robert was grondig te werk gegaan. Genadeloos grondig.
Het pakket bevatte ook een persoonlijk item: een foto die ik Robert had gevraagd erin te doen. Het was een foto van Aarons achtste verjaardag – Thomas die hem op zijn schouders tilde, beiden lachend, met ons Victoriaanse huis op de achtergrond.
Op de achterkant had ik één zin geschreven: « Je vader heeft dit huis voor ons gezin gebouwd. Wat zou hij ervan vinden wat je geworden bent? »
