De vriendelijkheid die alles veranderde
Vanaf die dag veranderde alles .
Elke week na school ging ik even langs de bloemenwinkel . Ik veegde het vuil van mijn schoenen voordat ik naar binnen stapte en vertelde haar zachtjes welke bloemen mijn moeder die dag misschien mooi zou vinden : lelies, tulpen of soms madeliefjes.
Ze heeft me nooit om een cent gevraagd .
Soms glimlachte ze en zei :
“ Je moeder had goede smaak.”
voordat er nog een extra bloem aan het boeket werd toegevoegd .
Die middagen werden mijn geheime toevluchtsoord.
De winkel rook altijd naar verse aarde en zonneschijn. Het was een plek waar het leven bleef groeien, zelfs wanneer verdriet overweldigend voelde .
De vrouw vroeg nooit iets terug . Ze gaf gewoon – met een stille vriendelijkheid die geen uitleg behoefde .
