Een boeket voor mijn moeder
Toen ik twaalf was , stal ik bloemen uit een klein winkeltje verderop in de straat om ze op het graf van mijn moeder te leggen .
Ze was het jaar ervoor overleden en mijn vader werkte lange dagen, te uitgeput om te merken hoe vaak ik stiekem het huis uit glipte . Ik had zelf geen geld . Maar bloemen naar haar graf brengen gaf me het gevoel dichter bij haar te zijn – alsof een klein beetje schoonheid op de een of andere manier de afstand tussen de levenden en de overledenen kon overbruggen .
Op een middag kreeg de winkeleigenaar me eindelijk te pakken .
Ik stond daar met een bos rozen , mijn hart bonkte zo hard dat ik nauwelijks kon ademen. Ik verwachtte geschreeuw. Misschien zelfs de politie.
Maar in plaats daarvan zei de vrouw – die eruitzag alsof ze in de vijftig was , met vriendelijke maar ietwat vermoeide ogen – simpelweg :
“ Als ze voor je moeder zijn, neem ze dan op een gepaste manier mee. Ze verdient beter dan gestolen stengels.”
Ik staarde haar verward aan . Mijn lippen trilden toen ik fluisterde:
“ Je bent… niet boos?”
Ze schudde haar hoofd.
“ Nee. Maar kom de volgende keer via de voordeur .”
