De waarheid die ik niet langer voor me kon houden.

Een paar minuten later zat ik aan de keukentafel terwijl ze heet water in twee kopjes schonk.

Mijn handen trilden zo erg dat ik ze om de mok moest wikkelen om ze stabiel te houden.

Eindelijk ontsnapten de woorden.

“Hij gaat me weer bedriegen.”

Ze klonken vreemd vlak, alsof ze al te vaak herhaald waren.

‘Ik heb hem eerder vergeven,’ vervolgde ik zachtjes. ‘Ik heb geprobeerd het te begrijpen. Ik zei tegen mezelf dat een huwelijk geduld vereist.’

Mijn keel snoerde zich samen.

‘Maar ik ben uitgeput, oma. Ik voel me dom dat ik ben gebleven… en gebroken omdat ik niet weet hoe ik weg moet gaan.’

Ze luisterde zonder te onderbreken.

Haar gezicht was kalm.

Haar blik was onbewogen.

Toen ik eindelijk geen woorden meer had, stond ze op en gebaarde me vriendelijk haar te volgen.