‘Ik heb daar een specifieke strategie voor,’ zei ik, met een duistere glimlach op mijn lippen. ‘Victoria wil de resterende grond wanhopig verkopen om haar groeiende schuldeisers af te betalen. Ze is actief op zoek naar een particuliere koper.’
‘Ik ben ervan op de hoogte,’ knikte Gideon. ‘Ze heeft het vorige maand officieel te koop gezet. Ze vraagt zes miljoen contant voor de resterende duizend hectare.’
‘Dien een bod in via een blind trust’, beval ik. ‘Acht miljoen contant. Bliksemsnelle afwikkeling. Geen inspecties.’
Gideon staarde me aan. « Helen, dat is je eigen land. Je koopt in feite je eigen gestolen eigendom. »
‘Ik koop geen land,’ corrigeerde ik hem. ‘Ik koop hun onvervalste hebzucht. En die ga ik gebruiken om ze levend te begraven.’
Hoofdstuk 5: De Opstanding
Achtveertig uur later stapte ik de torenhoge, glazen vergaderzaal van Drummond Associates binnen, het meest prestigieuze advocatenkantoor voor ondernemingsrecht in Montana.
Ik was niet langer gekleed als een zielige, gebroken zwerver. Ik droeg een strak gesneden, antracietkleurig pak, speciaal voor mij gemaakt in Londen. Mijn haar was professioneel gestyled en naar achteren gekamd. Mijn houding was als staal. Ik zag er precies uit zoals ik was: een ongelooflijk rijke, toproofdier met uiterst serieuze bedoelingen.
Victoria en Richard zaten al aan de enorme mahoniehouten tafel. Ze zagen er ontzettend nerveus uit, maar trilden van opwinding. Het blinde bod van acht miljoen dollar had hen duizelig gemaakt van hebzucht. Ze geloofden dat hun financiële redding eindelijk was aangebroken.
Naast hen zat een gladde advocaat genaamd Patterson. Precies dezelfde Patterson die twaalf jaar geleden mijn vervalste testament op frauduleuze wijze had bekrachtigd. Hij zag er ongelooflijk zelfverzekerd uit, zich totaal niet bewust van het feit dat hij op dat moment in zijn eigen juridische graf zat.
Natalie was er ook. Ze hadden haar meegesleept als een stille figurant, haar gedwongen een goedkope, slecht passende jurk te dragen en in de hoek van de kamer te zitten als een in ongenade gevallen dienstmeid, wachtend op instructies. Ze hield haar ogen strak op het tapijt gericht. Ze herkende me niet.
Maar er stond nog een stoel. Een kleine leren stoel, pal naast Natalie.
En daarin zat Emma.
Mijn kleindochter droeg een verbleekte jurk die veel te groot was voor haar tengere figuur. Haar donkere haar was strak naar achteren gebonden. Ze zag er uitgeput, ondervoed en doodsbang uit. Maar toen ik vol zelfvertrouwen door de zware glazen deuren liep, veranderde er iets in haar uitdrukking. Ze kneep haar ogen samen en kantelde haar hoofd een beetje, alsof ze probeerde een melodie te plaatsen die ze in een droom had gehoord.
‘Dames en heren,’ kondigde Gideon kalm aan, terwijl hij naast me plaatsnam. ‘Mag ik u voorstellen aan mijn belangrijkste cliënt, Helena Whitmore.’
De naam betekende absoluut niets voor Richard. Hij stond op, toonde een stralende, verkoperachtige glimlach en stak zijn hand uit over de tafel.
‘Mevrouw Whitmore,’ zei hij kalm. ‘Het is mij een groot genoegen. We hopen deze transactie snel af te ronden. Ik verzeker u dat u zult merken dat het pand al uw verwachtingen ruimschoots overtreft.’
Ik schudde hem geen hand. Ik staarde hem alleen maar aan, mijn blik boorde zich in hem totdat zijn geforceerde glimlach begon te wankelen en langzaam verdween.
‘Ga zitten, Richard,’ zei ik zachtjes.
Hij knipperde met zijn ogen, overrompeld. « Pardon? »
“Ik zei: ga zitten.”
