Ik schuifelde weg, zwaar leunend op mijn stok, maar ik kwam niet ver. Ik liep terug door de dichte bomenrij en vond een uitkijkpunt vanwaar ik de achterkant van het huis in de gaten kon houden.
Ik wachtte in de ijskoud tot de lichten uitgingen. Toen werd ik een geest.
Het beveiligingssysteem was een aanfluiting. Richard had flink geïnvesteerd in zichtbare camera’s, maar de meest basale perimeterbeveiliging was hij vergeten. Ik omzeilde het archaïsche alarm van de achterdeur met een simpele draadsplitsing en glipte via de bijkeuken het huis binnen.
Het interieur was precies zoals ik had verwacht. Victoria had het huis opnieuw ingericht met een waanzinnig dure, maar ongelooflijk smakeloze inrichting. Vergulde armaturen, opzichtige kristallen kroonluchters en fluwelen meubels die eruit zagen alsof ze thuishoorden in een goedkope VIP-ruimte van een casino. Dit was het toevluchtsoord dat ik had gecreëerd, veranderd in een monument voor ongebreidelde hebzucht.
Ik bewoog me geruisloos door de donkere kamers en plaatste Gideons microscopische afluisterapparatuur. Eentje in de studeerkamer, weggestopt achter een enorm, narcistisch portret van Victoria. Eentje in de keuken, bevestigd onder het granieten kookeiland. Eentje in de slaapkamer, vastgeklemd achter het sierlijke hoofdeinde van het bed.
Ik stond op het punt om weer de nacht in te glippen toen ik een geluid hoorde.
Het was gehuil. Zacht, gedempt, uitgeput gehuil.
Het geluid kwam van de keldertrap.
Ik sloop naar het trappenhuis en daalde af in het donker. Beneden was een zware houten deur die toegang gaf tot een kleine, raamloze berging. Het slot zat van buitenaf op slot.
Ik knielde neer op het koude beton en fluisterde door de kier onder de deur. « Hallo? Wie is daar? »
Het gehuil hield abrupt op.
‘Wie ben je?’ vroeg een klein, trillend stemmetje. Een kinderstem.
‘Ik ben een vriend,’ fluisterde ik. ‘Hoe heet je?’
‘Emma,’ antwoordde het kleine stemmetje. ‘Mijn naam is Emma.’
Mijn hart brak in duizenden stukjes, de scherven doorboorden mijn longen. « Waarom zit je opgesloten in het donker, Emma? »
‘Ik heb per ongeluk een saladebord in de keuken gebroken,’ snikte ze. ‘Tante Victoria zei dat ik hier in het donker moet blijven tot ik leer hoe ik voorzichtig moet zijn met dure spullen.’
Ik drukte mijn voorhoofd tegen het zware hout en onderdrukte de drang om de deur uit de scharnieren te schoppen. Mijn kleindochter zat opgesloten in een kelderkerker vanwege een stuk porselein.
‘Hoe lang zit je daar al, schat?’ vroeg ik.
‘Sinds de lunch,’ fluisterde ze, haar stem trillend. ‘Ik heb zo’n honger. En ik heb echt mijn prik nodig. Mijn arm doet vreselijk veel pijn als ik die niet krijg.’
Haar insuline. Ze hielden haar levensreddende medicatie opzettelijk achter als disciplinaire maatregel.
‘Luister heel goed, Emma,’ zei ik, terwijl ik mijn stem dwong absolute, onwrikbare kalmte te tonen. ‘Ik ga je helpen. Niet vanavond, want ik moet me voorbereiden. Maar heel snel. Ik heb je nodig om nog even ongelooflijk dapper te zijn. Kun je dapper voor me zijn?’
‘Ben je echt een vriend?’ vroeg ze twijfelachtig.
‘Ik ben veel meer dan een vriend,’ zwoer ik in het donker. ‘Ik ben iemand die nooit, maar dan ook nooit meer zal toestaan dat iemand je pijn doet. Dat beloof ik.’
Ik hoorde het zware gebonk van voetstappen op de vloerplanken boven me. Iemand was wakker.
‘Ik moet gaan,’ fluisterde ik. ‘Maar ik kom terug voor je. Dat beloof ik.’
Ik glipte door een smal kelderraam naar buiten en verdween in de ijskoude nacht.
Hoofdstuk 4: De val is gezet
Ik heb geen minuut geslapen. Ik zat stokstijf in mijn hotelkamer in Bozeman, met mijn koptelefoon op, luisterend naar de live audio-opnames van de ranch, en verzamelde fanatiek bewijsmateriaal.
Bij zonsopgang bezat ik alles wat ik nodig had om ze te vernietigen.
‘Die oude dwaas maakte het haar wel erg makkelijk,’ kraakte Richards stem door de verbinding vanuit de studeerkamer, onduidelijk door de dure whisky. ‘Ze vertrouwde iedereen. Het enige wat ik hoefde te doen, was Patterson vijftigduizend dollar betalen om het testament te vervalsen en wat offshore schulden te fabriceren. Tegen de tijd dat David of Natalie het wettelijk hadden kunnen aanvechten, had ik de noordelijke weide al geliquideerd.’
‘En dat zielige meisje gelooft het nog steeds,’ voegde Victoria eraan toe, haar stem druipend van wrede amusement. ‘Ze denkt echt dat haar moeder een meestercrimineel was. Ze zal zich een slag in de rondte werken om denkbeeldige schulden af te betalen.’
‘En hoe zit het met dat kind?’ vroeg Richard. ‘Ze wordt ouder. Mensen zouden zich wel eens kunnen afvragen waarom ze niet naar school gaat.’
« Zij is onze absolute troef, » verklaarde Victoria koud. « Zolang we absolute controle hebben over haar insulinetoevoer, zal Natalie nooit een koffer pakken. Ze zal ons gezag nooit in twijfel trekken. Ze zal voor altijd onze dienaar zijn. »
Ik rukte de koptelefoon woedend van mijn oren, mijn handen trilden van een dodelijke, angstaanjagende razernij. Ik had genoeg gehoord.
‘Gideon,’ zei ik, me tot mijn advocaat wendend, die de transcripten aan het doornemen was. ‘Neem onmiddellijk contact op met je mensen bij de FBI. Vertel ze dat we opgenomen bekentenissen hebben van internetfraude, postfraude, valsheid in geschrifte en ernstige kindermishandeling. Zeg ze dat ik wil dat er binnen achtenveertig uur zwaarbewapende arrestatiebevelen klaarstaan om uitgevoerd te worden.’
‘En hoe zit het met het fysieke eigendom?’ vroeg Gideon, terwijl hij zijn telefoon oppakte.
