Ik pakte een vel papier van mijn bureau. Het was een afdruk in hoge resolutie van de Facebook-foto van het concert.
‘Je hebt die vraag vorige week al beantwoord,’ zei ik. ‘Geen lasten,’ toch?’
Chloe beefde nu. De tranen stroomden over haar gezicht en verpestten haar mascara. « Dit kun je niet doen. Je kunt de financiering niet stopzetten. We zijn zussen! Ik heb dit bedrijf opgebouwd! »
‘We waren zussen toen ik in de ambulance lag te bloeden,’ zei ik, mijn stem klonk ijzig koud. ‘We waren zussen toen je tegen mama zei dat ze zich geen zorgen om me hoefde te maken omdat ik me aanstelde. We waren zussen toen je in een Porsche reed die ik had betaald naar een concert dat ik had betaald, terwijl mijn kinderen bij een buurvrouw zaten omdat hun oma er geen zin in had.’
Ik stond op. Ik torende boven hen uit.
“Ik ontbind de samenwerking, Chloe. Titanium maakt gebruik van haar recht om de leningen onmiddellijk op te eisen. Aangezien je insolvent bent en de tien miljoen dollar niet kunt betalen, behoort het onderpand – je bedrijf, je merk, je intellectuele eigendom en je kantoorhuur – nu aan mij toe.”
« Je steelt mijn bedrijf! » schreeuwde ze, terwijl ze naar voren stormde.
‘Ik neem mijn investering terug,’ corrigeerde ik. ‘Er is een verschil. Het is gewoon zaken doen. Zoals je al zei, het is een kwestie van overleven.’
Hoofdstuk 5: Geen lasten meer
“Mia, alsjeblieft,” begon mama te snikken, de krokodillentranen stroomden nu rijkelijk. Ze stond op en liep om het bureau heen, op zoek naar mij. “We wisten het niet! We waren gestrest! We houden zoveel van je, schat! We kunnen dit oplossen. Geef ons alsjeblieft een kans. We zijn familie! Je kunt ons niet in de steek laten!”
Ik keek naar haar handen – handen die me nooit hadden vastgehouden toen ik ziek was, handen die me mijn hele leven hadden afgewezen, handen die nu naar mijn portemonnee grepen, niet naar mijn hart.
‘Raak me niet aan,’ zei ik. Het bevel was zo scherp dat ze verstijfde.
Ik drukte op de intercomknop. « Beveiliging. Zet de gasten eruit. Ze betreden verboden terrein. »
Twee grote mannen in donkere pakken kwamen geruisloos de kamer binnen. Ze zagen eruit als bergen.
‘Mia!’ riep papa, terwijl hij zijn borst opzette en probeerde de autoriteit te tonen die hij vroeger over me had toen ik klein was. ‘Ik ben je vader! Je bent me iets verschuldigd! Ik heb je opgevoed! Ik heb je een dak boven je hoofd gegeven!’
‘Je hebt een zondebok grootgebracht,’ zei ik. ‘En je hebt een narcist grootgebracht. Je hebt het met beiden vreselijk slecht gedaan.’
Ik liep naar het raam, draaide me met mijn rug naar hen toe en keek uit over de stad die praktisch van mij was.
‘Oh, en wat betreft het huis,’ zei ik tegen mijn spiegelbeeld. ‘Ik heb de hypotheek zes maanden geleden van de bank gekocht toen u in gebreke bleef. U heeft dertig dagen om het pand te verlaten. Ik verkoop het. De opbrengst gaat naar een goed doel voor verwaarloosde kinderen. Passend, vindt u niet?’
‘Waar moeten we wonen?’ jammerde moeder, zich realiserend hoe ernstig de situatie was. ‘We hebben nergens heen te gaan!’
‘Ik hoor dat de huurmarkt lastig is,’ zei ik, terwijl ik op mijn horloge keek. ‘Misschien kan Chloe haar ‘zakelijke talent’ gebruiken om een leuk appartement met één slaapkamer voor je te vinden. Je zult de badkamer moeten delen, maar ik weet zeker dat jullie daar wel uitkomen.’
‘Je bent een monster!’ siste Chloe, terwijl de bewakers haar bij de armen grepen om haar naar buiten te slepen. ‘Je bent kwaadaardig!’
Ik draaide me om en glimlachte. Het was de eerste oprechte glimlach die ik in een week had laten zien. Hij bereikte mijn ogen.
‘Nee, Chloe,’ zei ik. ‘Ik ben de pilaar. Ik ben degene die het dak omhoog hield. En ik ben gewoon even aan de kant gestapt. Pas op voor het vallende puin.’
Ze werden schreeuwend, smekend en vloekend naar buiten gesleept.
