‘Kijk eens naar het logo, Chloe,’ zei ik. ‘Kijk er echt goed naar. De gestileerde letters.’
Het Titanium-logo was een scherp, in elkaar grijpend zilveren ontwerp. Een ‘M’ en een ‘V’. Mia V. Sterling.
‘Neem je ouders mee,’ zei ik. ‘Kom naar het Titanium-kantoor in het centrum. Bovenste verdieping. We moeten een bestuursvergadering houden.’
Hoofdstuk 4: Het rijk stort in.
Ze arriveerden een uur later.
Ze zagen eruit als vluchtelingen uit een verwoest leven. Mijn vader droeg golfkleding die eruitzag alsof hij erin had geslapen en doorweekt was van het zweet. Het haar van mijn moeder, dat normaal gesproken perfect geföhnd was, was pluizig en met een elastiekje vastgebonden. Chloe leek wel een in het nauw gedreven rat, haar ogen schoten heen en weer in de marmeren lobby.
Ze stormden langs de receptioniste en drongen het hoekantoor binnen.
Ik zat achter het bureau. Het was geen keukenblad. Het was een enorme plaat van gerecycled glas, die leek te zweven boven de skyline van de stad. Ik droeg een op maat gemaakt marineblauw pak dat meer kostte dan Chloe’s auto. Mijn haar zat strak, mijn make-up perfect. Ik leek in niets op de vrouw in het busje.
‘Mia?’ Mijn vader bleef stokstijf staan in de deuropening. Hij keek de kamer rond, naar het uitzicht, naar de dure kunst aan de muren. ‘Wat… wat doe je hier? Ben je… de receptioniste?’
‘Ga zitten,’ zei ik. Ik schreeuwde niet. Dat hoefde ook niet. De akoestiek van de kamer was zo ontworpen dat mijn stem angstaanjagend helder te horen was.
‘We hebben geen tijd voor spelletjes!’ Chloe sloeg met haar handen op mijn bureau, waardoor er vlekken op het glas achterbleven. ‘Ik moet met de voorzitter van Titanium spreken! Ik moet deze fout herstellen voordat de beurs sluit!’
Ik pakte een slanke, zilveren afstandsbediening en drukte op een knop. De jaloezieën achter me zakten naar beneden, waardoor de kamer halfdonker werd. Een projectiescherm daalde vanuit het plafond naar beneden.
Op het scherm was één document te zien: Titanium Ventures – Kapitalisatietabel.
Meerderheidsaandeelhouder (100%): Mia Sterling.
Chloe staarde naar het scherm. Ze knipperde. Ze wreef in haar ogen en staarde opnieuw. Haar mond ging open, maar er kwam geen geluid uit.
‘Nee,’ fluisterde ze. ‘Dat is… dat is een leugen. Dat is onmogelijk.’
‘Je bent vijf jaar geleden met je bedrijf begonnen,’ zei ik, terwijl ik achterover leunde in mijn leren fauteuil. ‘Niemand wilde investeren. Silicon Valley lachte je uit. Je product was afgeleid van een ander. Je businessplan was een lachertje. Je zou binnen drie maanden failliet gaan.’
Ik gooide een dikke dossiermap op het bureau. Die gleed over het glas en kwam centimeters van haar handen tot stilstand.
‘Ik had medelijden met je,’ zei ik. ‘Dus heb ik Titanium opgericht. Ik heb je gefinancierd. Ik financier je al vijf jaar. Elk ‘gelukje’ dat je had? Dat was dankzij mij. Elke ‘engelbelegger’ die je op het laatste moment redde? Dat was ik. Elke keer dat je met Thanksgiving opschepte over je genialiteit? Dan schepte je op over mijn liefdadigheidsinstelling.’
Mijn moeder zakte in een stoel, haar gezicht werd bleek. « Mia? Jij… jij hebt miljoenen? »
‘Miljarden, mam,’ corrigeerde ik haar, terwijl ik haar gezicht aandachtig bekeek. ‘Ik verdiende mijn eerste miljoen met cryptohandel en het ontwikkelen van algoritmes toen ik nog studeerde. Je hebt het niet gemerkt, omdat je het te druk had met Chloe te helpen bij het uitzoeken van galajurken en me steeds maar weer weg te sturen.’
‘Maar… waarom heb je het ons niet verteld?’ vroeg papa. Een bekende, hebzuchtige glinstering verscheen in zijn ogen en overschaduwde zijn verbazing. ‘We zijn familie! We hadden… we hadden je kunnen helpen het op te lossen.’
‘Ik heb het je niet verteld omdat ik wilde zien of je van me hield,’ zei ik zachtjes. ‘Of dat je alleen maar van succes hield.’
