‘Fijne kerst, mam. Kijk eens.’ Ze wees naar de tijdlijn. ‘Opa kreeg zijn eerste hartaanval in maart. Oma begon in april als vrijwilliger in de ziekenhuisapotheek. Hij overleed in oktober.’
‘Toegang tot drugs,’ mompelde ik. ‘Digitalis?’
‘Dat denk ik ook,’ zei Emma, die veel te oud klonk voor negen. ‘Ik heb een foto gemaakt van een fles in haar badkamer. Er zat geen etiket op.’
‘Je bent briljant,’ zei ik, ‘en het breekt mijn hart dat je dat moet zijn.’
Ik ben naar het distributiecentrum gereden om Martins pakket op te halen. Daarin zat, zoals beloofd, het originele notarieel bekrachtigde testament en een brief.
Denise, als je dit leest, ik heb gefaald. Bescherm Emma alsjeblieft. Zij is het enige goede dat uit deze familie voortkomt. Diana is gevaarlijk. Onderschat haar niet.
Ik zat in mijn auto, het stuur stevig vastgeklemd. Het was tijd om te bellen.
Ik heb Perry gebeld.
‘Hallo?’ Zijn stem klonk slaperig.
“Perry, ik ben Denise. De ex van Christopher.”
Een stilte. « Denise? Wat is er aan de hand? Gaat het goed met Emma? »
“Het gaat goed met Emma, en dat hebben we niet aan je broer of je moeder te danken. Maar we moeten praten. Ik heb iets van je vader.”
‘Ik wil niets van ze,’ snauwde Perry. ‘Mama heeft duidelijk gemaakt dat ik niet in het testament thuishoor.’
‘Dat is nou juist het probleem, Perry. Dat was je. Ik heb het echte testament. En ik heb bewijs dat je moeder Martin heeft vermoord om het te verbergen.’
Een zware, verstikkende stilte hing in de lucht.
‘Ik luister,’ fluisterde Perry.
Hoofdstuk 3: De voorbereiding
Perry vloog de volgende ochtend aan. Hij ontmoette ons in een wegrestaurant halverwege tussen het vliegveld en de buitenwijken. Hij zag er vermoeid uit, jonger dan Christopher, maar met diepere rimpels rond zijn ogen.
Hij las de documenten. Hij bekeek Emma’s foto’s. Hij huilde toen hij de brief van zijn vader las.
‘Ik wist dat ze slecht was,’ zei Perry, terwijl hij zijn gezicht afveegde met een servet. ‘Maar ik had niet gedacht… ik had niet gedacht dat ze een moordenaar was.’
‘Dat klopt,’ zei ik. ‘En ze komt ermee weg als we haar niet stoppen. Christopher is nutteloos; ze heeft hem volledig in haar macht. Wij moeten het doen.’
‘Wat moet ik doen?’ vroeg Perry.
‘Ze heeft geld nodig,’ legde ik uit. ‘De verzekeringsmaatschappij treuzelt. Daar maken we gebruik van. Je gaat haar vertellen dat je een specialist hebt gevonden – een topadvocaat in verzekeringsrecht die hen kan dwingen uit te betalen. Maar deze advocaat heeft de onverbloemde waarheid nodig om een strategie te ontwikkelen.’
« Wie is de advocaat? »
‘Glenn,’ zei ik. ‘Hij kan de rol wel spelen.’
‘En ze zal bekennen?’ Perry keek sceptisch. ‘Mama is paranoïde.’
‘Ze is arrogant,’ corrigeerde ik. ‘En ze is wanhopig. Als ze denkt dat een bekentenis aan de advocaat beschermd wordt door het beroepsgeheim, en als ze denkt dat dat de enige manier is om haar half miljoen dollar te krijgen, dan zal ze praten. Ze zal opscheppen.’
Perry haalde diep adem. « Oké. Ik bel haar. Ik zeg haar dat ik het wil bijleggen en haar wil helpen om te krijgen waar ze recht op heeft. »
Het plan was klaar. We hadden 24 uur.
Perry ging die middag naar Diana’s huis onder het mom van het ophalen van oude jaarboeken. Terwijl hij daar was, slaagde hij erin drie kleine camera’s te plaatsen die Glenn ons per exprespost had opgestuurd: één in de studeerkamer, één in de woonkamer en één in de keuken.
Hij belde me die avond. « Ze is erin getrapt. Ze heeft morgen om 13:00 uur een afspraak met ‘Adrien Howell’ – dat is Glenn. Ze kwijlt bijna bij de gedachte aan het geld. »
“Goed gedaan, Perry.”
‘Denise,’ aarzelde hij. ‘Ik heb nog iets anders gevonden. In haar bureau.’
« Wat? »
Brieven. Van Christopher.
Mijn maag trok samen. « En? »
“Hij wist het, Denise. Misschien niet specifiek van de moord, maar hij wist wel van het vervalste testament. Hij schreef haar: ‘Ik regel Denise en Emma wel, zorg jij er maar voor dat de nalatenschap in ons voordeel wordt afgehandeld.’ Hij heeft zijn eigen dochter verraden voor een flinke som geld.”
Ik sloot mijn ogen. Het verraad was niet zomaar nalatigheid. Het was opzettelijke kwaadwilligheid.
‘Voeg het toe aan het dossier,’ zei ik, mijn stem ijzig. ‘We verbranden ze allemaal.’
Hoofdstuk 4: De bekentenis
Het ‘kantoor’ was een gehuurde vergaderruimte in een gedeelde kantoorruimte in het centrum, ingericht alsof het een prestigieus advocatenkantoor was. Glenn zag er in zijn driedelig pak ook zo uit, en zijn houding veranderde van stoere aannemer in die van een meedogenloze advocaat.
Ik zat in de aangrenzende kamer en keek naar de monitoren. Emma was veilig in het huis van mevrouw Knapp, verderop in de straat.
Precies om 13:00 uur kwam Diana Lester binnen.
Ze was tweeënzestig, maar zag eruit als vijftig, gekleed in Chanel, en straalde een roofzuchtige elegantie uit. Perry liep bleekjes achter haar aan.
‘Mevrouw Lester,’ zei Glenn, terwijl hij soepel opstond. ‘Adrien Howell. Aangenaam.’
‘Meneer Howell,’ sprak Diana zachtjes. ‘Perry zegt dat u een wonderdoener bent.’
‘Ik ben gespecialiseerd in lastige gevallen,’ zei Glenn, terwijl hij naar een stoel wees. ‘Alstublieft. Laten we uw situatie bespreken.’
Ze deden alsof. Diana klaagde over de « incompetente » schade-experts van de verzekering. Glenn knikte begripvol.
‘Dit is de realiteit, Diana,’ zei Glenn, terwijl hij voorover leunde. ‘De verzekeringsmaatschappij vermoedt kwaad opzet. Ze proberen een zaak op te bouwen om de claim af te wijzen, gebaseerd op de statistische onwaarschijnlijkheid dat drie echtgenoten aan hartfalen overlijden. Ze geloven dat je hebt bijgedragen aan de dood van je overleden echtgenoot.’
Diana verstijfde. « Dat is absurd. »
