Emma sprong van de kruk en liep naar de roestvrijstalen koelkast. Daar hing een briefje vast met een magneet – een foto van Christopher, Chelsea en Chelsea’s twee zoons uit haar eerste huwelijk. Emma stond niet op de foto. Dat was ze nooit geweest.
Ik nam het briefje aan. Mijn kaken klemden zich zo hard op elkaar dat ik bang was dat er een tand zou breken toen ik het handschrift las.
Denise,
We zijn met het gezin naar Parijs gegaan voor Kerstmis. Chelsea verraste ons vorige week met kaartjes. Emma kan niet mee. Er waren niet genoeg plaatsen, en eerlijk gezegd verdienen Chelsea’s jongens deze ervaring met een vaderfiguur. Bovendien hoort Emma niet echt bij dit verhaal. Ze is geen familie van Chelsea, en mijn moeder heeft heel duidelijk gemaakt toen we dit planden dat Emma mijn verantwoordelijkheid is.
We hebben contant geld voor boodschappen achtergelaten en de buren verteld dat jullie vanavond zouden aankomen. We komen terug op 2 januari. Bel ons niet. We hebben deze tijd met het gezin nodig.
Christopher.
Ik las het twee keer. Een gloeiende woede, puur en oeroud, brandde door mijn borst. Ik wilde schreeuwen. Ik wilde mijn vuist door de muur slaan. Maar ik hield me in. Emma keek me aan met die grote, intelligente ogen en probeerde zo dapper mogelijk te zijn.
‘Het gaat goed met me, mam,’ zei ze zachtjes. ‘Ik heb geoefend met koken via YouTube. En ik heb je cadeautje ingepakt.’
‘Oh, liefje.’ Ik zakte op mijn knieën en trok haar tegen me aan. Ze voelde zo klein aan, trillend tegen mijn jas. ‘Het spijt me zo. Ik ben hier nu. Ik ga nergens heen.’
We bleven zo een lange tijd staan, de stilte van het lege huis drukte op ons. Toen deinsde Emma achteruit. De droefheid in haar ogen was veranderd in iets anders – iets scherps, berekenends en griezelig vertrouwds.
‘Mam,’ fluisterde ze, terwijl ze dichterbij kwam. ‘Oma Diana weet niet dat ik haar geheim heb ontdekt.’
Mijn beschermingsinstincten sloegen aan. « Welk geheim, schat? Heeft iemand je pijn gedaan? »
‘Nee, niet op die manier.’ Emma liep naar haar rugzak op tafel. Ze haalde er een dikke manillamap uit. ‘Weet je nog dat je me twee maanden geleden vroeg om oma Diana te helpen met het opruimen van opa Martins kantoor? Nadat hij was overleden?’
Ik knikte. Mijn ex-schoonvader, Martin Lester , was in oktober overleden. Een plotselinge hartaanval. Ik was teruggevlogen voor de begrafenis om Emma te steunen, hoewel Christophers moeder, Diana , me nauwelijks binnenliet.
‘Nou, ik vond deze doos verstopt achter in opa’s kast,’ zei Emma. ‘Achter zijn oude golfschoenen. Oma Diana kwam binnen en werd heel boos, ze zei dat ik niet aan zijn spullen mocht komen. Maar ik had al foto’s gemaakt met mijn tablet.’
Ik ging aan tafel zitten en Emma spreidde de inhoud van de map uit.
Het eerste wat ik zag was een handgeschreven testament, gedateerd slechts twee weken voor Martins dood.
‘Dit is het echte testament van opa ,’ legde Emma uit, terwijl ze met haar vinger de handgeschreven handtekening volgde. ‘Zie je? Hij heeft me een trustfonds nagelaten. Driehonderdduizend dollar voor mijn studie. En de rest heeft hij verdeeld tussen papa en oom Perry.’
Mijn wenkbrauwen schoten omhoog. « Maar kijk eens naar deze. » Emma haalde een tweede document tevoorschijn: een fotokopie van een geprint testament, gedateerd een week later. « Dit is degene die oma Diana aan iedereen liet zien. Geen trustfonds voor mij. Alles gaat naar oma Diana. »
Ik vergeleek de twee. Mijn handen verstijfden.
‘De handtekening,’ mompelde ik.
‘Het is nep,’ zei Emma nuchter. ‘Opa’s hand trilde na zijn eerste hartaanval. Zie je de kronkelende lijntjes op de eerste? Maar kijk naar de tweede. Die is glad. Veel te stabiel.’
Ik keek mijn negenjarige dochter verbijsterd aan. ‘Heb jij dat gezien?’
‘Ik kijk naar die detectiveseries die jij leuk vindt,’ haalde ze haar schouders op. ‘Maar mam, het wordt nog erger. Opa hield een dagboek bij.’
Ze schoof een stapel geprinte pagina’s naar me toe.
3 november. D was vandaag in mijn kantoor om mijn handtekening te oefenen. Ze zei dat ze aan het tekenen was. Ze denkt dat ik seniel ben. Ik moet de kinderen beschermen. Vooral Emma. Christopher wil het niet voor haar opnemen tegen D. Iemand moet het doen.
Ik las de aantekeningen door en een rilling liep over mijn rug. Martin had de ambitie van zijn vrouw, haar hebzucht en zijn groeiende angst gedocumenteerd. De laatste aantekening was gedateerd drie dagen voor zijn dood.
Ze maakt steeds speciale drankjes voor me. Ze zegt dat het kruidenthee is voor mijn hart, maar ik krijg een benauwd gevoel op mijn borst elke keer dat ik het drink. Ik ben er klaar mee. Ik ga haar er morgen mee confronteren. Ik heb voor de zekerheid een kopie van het echte testament naar Denise’s postbus gestuurd. D weet er niets van.
‘Mam,’ zei Emma zachtjes. ‘Oma heeft hem vermoord. En ze heeft mijn geld gestolen. En nu heeft ze ervoor gezorgd dat papa me hier heeft achtergelaten.’
Ik bekeek het bewijsmateriaal dat over de tafel was uitgespreid. Bewijs van fraude. Bewijs van moord. Bewijs van een man die vanuit zijn graf probeerde zijn geliefde kleinkind te beschermen.
Er begon zich een idee in mijn hoofd te vormen. Het was duister, het was gevaarlijk, en het was absoluut noodzakelijk.
‘We gaan oma Diana precies geven wat ze verdient,’ zei ik met gedempte stem. ‘Maar we moeten slim zijn. We moeten geduldig zijn.’
‘Drie dagen,’ zei Emma, wijzend naar het briefje op de koelkast. ‘Papa zei dat ze over een week terug zouden zijn, maar op het briefje staat: We zijn terug op 2 januari . Dat geeft ons de tijd.’
Ik glimlachte, maar het was geen vriendelijke glimlach. Het was de glimlach van een vrouw die haar brood verdiende met het aansturen van bouwploegen en het navigeren tussen de haaien van het bedrijfsleven.
‘Drie dagen is alles wat we nodig hebben, partner,’ zei ik. ‘Drie dagen om haar koninkrijk in de as te leggen.’
Hoofdstuk 2: De Zwarte Weduwe
We brachten kerstavond door met het maken van een echt kerstdiner: spaghetti met saus uit een potje, maar wel met heel veel knoflookbrood. Emma praatte honderd uit terwijl we kookten en vulde de stilte in huis met geklets over school en haar vrienden. Maar onder die schijnbare normaliteit zag ik de wonden. De afwijzing.
Na het eten stopte ik haar in bed. Ze klemde de kompasketting die ik haar had gegeven stevig vast – zodat je altijd de weg naar mij kunt vinden – en keek met vermoeide ogen op.
‘Mam? Gaan we nu in de problemen komen?’
‘Niet als we het goed aanpakken,’ beloofde ik. ‘Ga lekker slapen. Morgen gaan we aan de slag.’
Ik zat in de donkere woonkamer, het scherm van mijn laptop gloeide blauw tegen mijn gezicht. Ik logde in op mijn account voor postbusbeheer. En ja hoor, er was midden oktober een pakket van Martin Lester aangekomen. Ik was op een afgelegen locatie geweest en had het niet gecontroleerd.
Vervolgens ben ik me gaan verdiepen in Diana Lester .
Ik kende haar als een kille, statusgeobsedeerde vrouw. Maar het internet onthulde kanten van haar die ik nog niet kende. Ik heb openbare registers geraadpleegd. Martin was haar derde echtgenoot.
Echtgenoot 1: Overleden bij een bootongeluk. Uitkering levensverzekering: aanzienlijk.
Echtgenoot 2: Overleden aan een plotselinge hartstilstand. Uitkering levensverzekering: aanzienlijk.
Echtgenoot 3: Martin. Hartaanval.
Ze heeft een bepaald type, dacht ik, terwijl een golf van misselijkheid door mijn maag trok.
Ik had hulp nodig. Ik pakte mijn telefoon en stuurde een berichtje naar Glenn , een gepensioneerde beveiliger met wie ik jaren geleden had samengewerkt op een gevaarlijke locatie in Venezuela. Hij was het type man dat een speld in een hooiberg kon vinden, mits die hooiberg digitaal was.
Een grondig onderzoek naar een doelwit is nodig. Mogelijk een seriemoordenaar/fraudeur. Persoonlijke kwestie.
Glenns antwoord kwam drie minuten later. Het is Kerstmis, Denise. Dit moet wel iets bijzonders zijn.
Het gaat over mijn kind, typte ik terug.
Oké. Stuur de naam door.
Tegen 3 uur ‘s nachts had Glenn me een dossier gestuurd. Diana had gokschulden – enorme schulden. Meer dan $150.000 aan casino’s in Oklahoma. Martins levensverzekering was $500.000 waard, maar er was nog geen uitkering geweest omdat de verzekeringsmaatschappij het onderzoek maar bleef traineren.
Dat was haar zwakke punt. Ze had dringend geld nodig.
Ik heb het bestand doorgestuurd naar mijn versleutelde schijf. Daarna zocht ik Perry op , de jongere broer van Christopher. Hij woonde nu in San Francisco en werkte in de techsector. Hij was altijd het buitenbeentje geweest, degene die door Diana’s façade heen prikte, maar nooit de moed had om tegen haar in te gaan.
Volgens Emma was hij ook uit het vervalste testament geschrapt.
De vijand van mijn vijand, dacht ik.
De kerstochtend brak aan met een grijze, natte sneeuw. Ik werd wakker en zag Emma aan de keukentafel zitten, bezig haar ‘bewijsmateriaal’ in een tijdlijn te ordenen.
‘Fijne kerst, detective,’ zei ik, terwijl ik haar een kusje op haar hoofd gaf.
