‘Hallo? Meneer Vance?’ zei Dave, met een stem die doorspekt was met neerbuigende amusement. ‘Dit is Dave. Luister, misschien wilt u even langskomen. Uw dochter bloedt over mijn hele vloer. Kom het even opruimen.’
Aan de andere kant viel een stilte. Een dikke, zware stilte die al het geluid in de kamer leek te absorberen. Ik verwachtte paniek. Smeekbeden. Vragen.
Daar was niets van te merken.
Toen mijn vader weer sprak, was zijn stem veranderd. De warmte was verdwenen. Die was vervangen door iets anders. Iets kouds, vlak en hard, als metaal dat over steen schuurt.
‘Blijf aan de lijn,’ beval mijn vader. ‘Hang niet op.’
Dave snoof. « Of wat, ouwe? »
“Ik woon op vijf minuten afstand.”
De verbinding viel niet weg. Er was geen klik te horen. Er was alleen het zachte, omgevingsgeluid van de open verbinding.
De volgende vijf minuten waren de langste van mijn leven. Dave liep triomfantelijk door de keuken. Mevrouw Higgins klaagde over haar verpeste avondeten. Ik lag op de grond, drukte een theedoek tegen mijn buik en bad tot een God in wie ik niet zeker wist of ik wel geloofde.
En via de luidspreker van Daves telefoon klonk er een ijzingwekkende, afwachtende stilte.
Toen hoorden we het.
Een laag gerommel van buiten, dat steeds luider werd. Het was geen auto. Het was het diepe, rauwe gebrul van een zware vrachtwagenmotor. Twee krachtige koplampen sneden door het woonkamerraam en verlichtten de stofdeeltjes die in de lucht dansten. De vrachtwagen stond stationair te draaien vlak buiten, een beest dat in de duisternis wachtte.
Dave keek naar de voordeur, een zelfvoldane grijns verscheen op zijn gezicht.
‘De oude man is er,’ grinnikte hij. ‘Ik ga hem even leren hoe je op een fatsoenlijke deur klopt.’
Hij liep de keuken uit en ging richting de voordeur. Hij draaide aan de klink en trok de deur open.
Het was de laatste fout die hij maakte terwijl hij nog heel was.
