Deel 3: De wolf aan de deur
Ik opende de deur voordat de agent kon aankloppen. Margarets training galmde door mijn hoofd: Kalm. Voorspelbaar. Rationeel.
‘Goedenavond, mevrouw,’ zei de agent, terwijl hij de rand van zijn hoed aanraakte. ‘We hebben een melding gekregen van een verstoring. Een familielid vreest dat u een gevaar voor uzelf bent.’
‘Ik begrijp het,’ zei ik, terwijl ik mijn handen zichtbaar en stil hield. ‘Ik drink een kopje thee en lees een boek. Zou je binnen willen komen?’
Ik liet hem mijn smetteloze keuken zien. Ik liet hem het boek zien dat ik aan het lezen was. Ik sprak met de beleefde verwarring van een verstandige vrouw die met een lastpak te maken heeft. Hij vertrok binnen tien minuten en bood zijn excuses aan voor de overlast.
Amber had misgeschoten. Maar ze gaf niet op.
De aanvallen gingen de volgende week onverminderd door. Mijn bankrekeningen werden gemarkeerd vanwege ‘verdachte activiteiten’ na anonieme tips. Mijn dokter belde en zei dat mijn zus had geprobeerd mijn afspraken af te zeggen. Ze trokken de teugels steeds strakker aan en probeerden precies die zenuwinzinking te veroorzaken die ik volgens hen had.
Toen volgde de vergadering.
Amber kwam op een dinsdag aan, geflankeerd door Thomas en Lorraine. Ze klopten niet aan; ze stormden de veranda op als een invallend leger. Ik deed de deur open, de recorder liep nog.
‘We zijn klaar met spelletjes spelen, Liv,’ siste Amber. Ze zag er manisch uit, haar perfecte façade brokkelde af onder de druk van de schulden van haar schoonfamilie. ‘We hebben vanochtend het verzoekschrift ingediend. De hoorzitting is over drie dagen. De rechtbank zal een tijdelijk voogdijschap toekennen.’
‘Op welke gronden?’ vroeg ik, terwijl ik tegen de deurpost leunde.
