De lamp was gedimd en wierp een warme, gouden gloed over de kamer. Overal op de vloer lagen papieren verspreid. Mijn dochter zat met haar benen gekruist op het tapijt, haar koptelefoon om haar nek, haar voorhoofd gefronst van concentratie.
Naast haar zat haar vriend, met zijn notitieboekje open, gefrustreerd aan zijn hoofd te krabben.
Tussen hen in lagen markeerstiften, plakbriefjes en stapels wiskundeboeken. Ze fluisterden geen geheimen en hielden geen handen vast – ze waren bezig met het oplossen van vergelijkingen.
‘Oké, probeer het nog eens,’ zei Lily geduldig. ‘Vergeet niet de variabele te verplaatsen voordat je deelt.’
Hij zuchtte en grijnsde toen verlegen. « Je laat het zo makkelijk klinken. »
Ik stond in de deuropening, volkomen sprakeloos.
Een paar seconden lang merkten ze me allebei niet op. Toen ze me uiteindelijk wel zagen, schrokken ze allebei een beetje.
‘Mam?’ vroeg Lily met grote ogen. ‘Is alles in orde?’
Een les in vertrouwen
Lees verder…
