Verschillende ervan.
Het papier was dun en de inkt was op sommige plaatsen licht uitgesmeerd.
Ze schreef over haar diagnose.
Ze vertelde hoe ze al maanden wist dat haar hart het aan het begeven was. Hoe de dokters haar weken hadden gegeven, geen jaren.
Ze legde uit dat ze het me niet had verteld omdat ze niet wilde dat mijn laatste herinneringen aan haar ziekenhuiskamers en zuurstofslangen zouden zijn. Ze wilde niet dat mijn kinderen haar zouden associëren met zwakte of angst.
‘Ik wilde dat je mijn lach zou onthouden,’ schreef ze. ‘Mijn keuken op zondagochtenden. De manier waarop ik met je danste toen je klein was. Ik wilde niet dat mijn vertrek zwaarder zou wegen dan het al zou doen.’
Ik heb die zin steeds opnieuw gelezen.
