Hoofdstuk 3: Botsing in de stad
Er ging een jaar voorbij.
Het was een jaar dat gekenmerkt werd door slopende, meedogenloze uitputting, gevoed door goedkope instantnoedels, zwarte koffie en pure, koppige vastberadenheid. Ik werkte dertig uur per week als barista om mevrouw Chen mijn huur te betalen, terwijl ik tegelijkertijd een volledig studieprogramma volgde aan de universiteit.
Mijn ouders hadden in die eerste maand twee keer geprobeerd contact met me op te nemen. Beide keren kreeg ik een voicemail waarin ze hun excuses eisten voor het ‘verlaten’ van het gezin en het in verlegenheid brengen van hen voor de buren. Ik reageerde niet. Ik blokkeerde simpelweg hun nummers, blokkeerde hun sociale media-accounts en verbrak daarmee volledig de rottende navelstreng die me met hen verbond.
Ik dacht dat ik ze voorgoed achter me had gelaten. Ik dacht dat het verleden veilig begraven lag in de buitenwijken.
Totdat op een frisse vrijdagmiddag in de late herfst het verleden plotseling en heftig mijn heden binnenstormde.
Ik liep net de torenhoge, glazen en stalen wolkenkrabber uit waarin Vanguard Financial was gevestigd, een van de meest prestigieuze investeringsmaatschappijen van de stad. Ik had zojuist mijn laatste sollicitatiegesprek afgerond voor hun zeer gewilde en uiterst competitieve zomerprogramma voor analisten.
Ik was uitgeput, maar ik voelde me energiek. Ik droeg een stijlvolle, getailleerde camelkleurige wollen jas over een strak marineblauw pak – kleding die ik maandenlang zorgvuldig had gespaard om te kopen bij een chique tweedehandsboetiek. Ik zag er professioneel, zelfverzekerd en perfect verzorgd uit.
Ik stapte de drukke stadse stoep op en keek op mijn telefoon naar de busdienstregeling.
“Emma?”
De stem trof me als een fysieke klap in mijn nek.
Ik stond als aan de grond genageld, mijn duim zweefde boven het scherm van mijn telefoon. Langzaam draaide ik me om.
Op een afstand van drie meter stonden mijn vader, mijn moeder en Bethany, met een aantal grote boodschappentassen van luxe winkels.
