Toen ik 5 was, vertelde de politie mijn ouders dat mijn tweelingzus was overleden. 68 jaar later ontmoette ik een vrouw die sprekend op mij leek.
‘Ik dacht altijd dat ik van niemand was,’ fluisterde ze. ‘Of van niemand die me wilde. Nu kom ik erachter dat ik… van haar was.’
« Van ons, » zei ik. « Jij bent mijn zus. »
We hebben voor de zekerheid een DNA-test laten doen. Die bevestigde wat we al wisten: volle broers en zussen.
Mensen vragen of het voelde als een grote, vrolijke reünie. Dat was niet het geval.
Het voelde alsof ik in de ruïnes van drie levens stond en eindelijk de omvang van de schade zag.
We vergelijken jeugdervaringen.
We doen niet alsof we ineens beste vrienden zijn. Je kunt geen 70 jaar verschil inhalen onder het genot van een kop koffie.
Maar we praten wel.
We vergelijken onze jeugd. We sturen foto’s. We wijzen op kleine overeenkomsten. We praten ook over de moeilijke periode:
Mijn moeder had drie dochters.
Eentje die ze noodgedwongen moest weggeven.
Eentje raakte ze kwijt in het bos.
Pijn rechtvaardigt geheimen niet, maar verklaart ze wel.
Eentje bewaarde ze en wikkelde ze in stilte in.
Was het eerlijk? Nee.
Kan ik begrijpen hoe iemand zo kan instorten? Soms wel.
Weten dat mijn moeder van een dochter hield die ze niet mocht houden, van een andere die ze niet kon redden, en van mij op haar gebroken, stille manier… dat veranderde iets in me.
Pijn rechtvaardigt geheimen niet, maar verklaart ze wel.
Welk moment in dit verhaal zette je aan het denken? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
