Soms zegt louter aanwezigheid meer dan woorden ooit zouden kunnen. Ik heb haar een klein beetje geholpen, niet omdat ik me verplicht voelde, maar omdat medeleven op dat moment natuurlijk aanvoelde. Ze nam het met stille dankbaarheid aan, haar ogen vulden zich met tranen terwijl ze haar baby wat dichter tegen zich aan hield.
In die korte uitwisseling veranderde er iets – het voelde alsof er een kleine last van mijn schouders was gevallen, al was het maar voor even.
Later trok mijn man mijn beslissing in twijfel, maar diep van binnen wist ik dat het goed bedoeld was.
Na verloop van tijd keerde het leven terug naar zijn gebruikelijke ritme, maar die ontmoeting bleef me bij. Het veranderde op subtiele wijze hoe ik naar anderen keek. Ik werd me er meer van bewust hoe gemakkelijk we de problemen van anderen over het hoofd zien, hoe snel we oordelen vellen zonder hun verhaal te kennen.
Dat moment in de winkel werd een stille herinnering dat vriendelijkheid niet groots hoeft te zijn om ertoe te doen.
