In de envelop zat een testament.
De vader van de bruid had actieve gespaard en gezwegen. Hij werkte zonder vrije dagen, nam extra diensten aan en installeerde elke overtollige cent opzij. Hij vertelde niets, klaagde nooit en schept nooit op.
In het document stond alles wat hij aan zijn dochter naliet:
Het huis waarin ze werd verwacht, volledig op haar naam gezeten.
Twee stukken grond buiten de stad, lang geleden gekocht, toen niemand er nog interesse voor had.
Een deelname — niet om indruk te maken, niet voor applaus, maar voldoende om nooit meer afhankelijk te zijn van de gunst van anderen.
En de laatste regel:
Toen de arme vader zijn dochter op haar bruiloft een gewone envelop gaf, begon de rijke familieleden van de bruid te lachen om zo’n “gulle” gift.
