Ze verdroeg haar schoondochter — verdroeg haar letterlijk. Alleen van haar zoon.
De cadeaus volgden elkaar op. De ouders van de bruidegom tenenpraken. Daarna overhandigde de moeder van de bruidegom de sleutels van een appartement.
De zaal applaudisseerde. Vervolgens gaf een andere gerelateerde een dikke envelop — iedereen duidelijk dat er geld in zat.
En toen aangekondigd de ceremoniemeester aan:
— En nu het cadeau van de vader van de bruid.
Er viel een ongemakkelijke stilte in de zaal. De vader stond op. In zijn handen hield hij een heel gewone witte envelop. Dun, zonder pluisjes. De familie van de bruid keek elkaar aan en grijnsde.
De vader liep naar zijn dochter en zei rustig:
— Dit is voor jou.
De dochter opende de envelop. Binnenin zat slechts één vel papier. Ze begonnen te lezen. Eerst bleef haar gezicht kalm. Daarna werden haar ogen groot. Ze werd zo bleek dat de mensen naast haar dachten dat ze onwel werden.
Ze las tot het einde, keek op naar haar vader. Hij keek haar rustig aan — zonder glimlach, maar vol zekerheid. Ze zei niets. Ze gaf het papier gewoon aan de bruidegom.
De bruidegom nam het velletje aan en begon te lezen. Aan tafel viel een diepe stilte.
Toen de arme vader zijn dochter op haar bruiloft een gewone envelop gaf, begon de rijke familieleden van de bruid te lachen om zo’n “gulle” gift.
Het gezicht van de bruidegom zichtbaar. Eerst bedacht, daarna ongeloof, vervolgens pure shock. Hij las tot het einde — en zakte langzaam op een stoel neer…
In de envelop zat…
Vervolg in de eerste reactie
