Toen de maîtresse van mijn man zwanger werd, sommeerde de hele familie van mijn schoonouders me het huis te verlaten. Ik glimlachte en zei één zin – en de gezichten van alle zes betraden. Ze verontschuldigden zich, maar het was al te laat…
Bianca haalde haar schouders op. « Ze zullen spreken over een familie die gemak boven integriteit verkoos. »
Derek liep naar haar toe. « Bianca, alsjeblieft. Laten we even onder vier ogen praten. Laten we dit oplossen. »
Bianca deed een stap achteruit. « Er valt niets meer op te lossen. Je hebt je keuze gemaakt door geheimhouding boven eerlijkheid te verkiezen. »
Talia grijnsde plotseling en probeerde haar zelfbeheersing terug te vinden. « Dus jij hebt ook valsgespeeld. »
Bianca’s stem bleef kalm. « Nee, dat heb ik niet gedaan. Maar ik zal niet weerloos toekijken terwijl jullie mijn verhaal herschrijven. »
Dereks ogen vulden zich met paniek. « Is het kind van mij? »
Bianca aarzelde even en zei toen: « Dat zal juridisch worden vastgesteld, na de scheiding. »
Het woord ‘scheiding’ hing in de lucht als een definitief vonnis. Cynthia’s knieën begaven het bijna. Paige bedekte haar mond. Kevin mompelde vloekwoorden in zichzelf.
Bianca liep naar de voordeur en opende die. De koele avondlucht stroomde de kamer binnen.
‘Jullie hebben vijf minuten om te vertrekken,’ zei ze. ‘Allemaal.’
Ze verlieten de ruimte één voor één. Cynthia snikte. Walter vermeed oogcontact. Paige fluisterde verontschuldigingen die niets betekenden. Kevin staarde naar de grond. Talia klampte zich vast aan Dereks arm totdat hij zich zachtjes losmaakte, verscheurd tussen angst en spijt.
Derek bleef in de deuropening staan. « Bianca, vertel me alsjeblieft de waarheid. »
Bianca keek hem aan met een verdriet dat geen liefde meer bevatte.
‘Je verloor het recht op antwoorden toen je het recht op loyaliteit verloor,’ zei ze zachtjes.
