Heel even verloor hij zijn zelfbeheersing.

“Ik bescherm gewoon wat van ons is.”

‘Van ons?’ herhaalde ze zachtjes.

Op dat moment kwam Carmen binnen met een dienblad, waarmee ze de spanning verbrak. Alejandro stapte opzij, maar zijn blik dwaalde af naar de infuuspomp. Carmen merkte het meteen op.

« Raak de apparatuur alstublieft niet aan. »

‘Ontspan je,’ antwoordde hij stijfjes.

Later die middag werd Alejandro ontboden op het kantoor van de medisch directeur.

‘Meneer Martinez,’ begon de dokter neutraal, ‘we hebben onregelmatigheden geconstateerd in bepaalde medicatievoorschriften.’

“Onregelmatigheden?”

« Geneesmiddelen die doorgaans niet voor deze diagnose zijn geïndiceerd – geautoriseerd met uw handtekening. »

Alejandro fronste zijn wenkbrauwen. « Ik vertrouwde op de expertise van het personeel. »

« Opvallend is dat de toestand van de patiënt is verbeterd sinds die medicijnen zijn stopgezet. »

De stilte die volgde was oorverdovend.

‘Bedoelt u iets?’ vroeg hij koud.

“We zijn de feiten aan het bekijken.”

Toen hij wegging, leek zijn zelfvertrouwen aan het wankelen.