Alejandro was bijna vierentwintig uur weg.

Voor de meeste mensen zou dat niets betekend hebben. Maar Lucía kende hem goed – hij week nooit af van iets wat hij als het zijne beschouwde. Als hij verdween, was dat omdat hij achter de schermen iets aan het regelen was.

Carmen Ruiz merkte de verandering als eerste op. Na een stille aanpassing in Lucía’s behandelplan begonnen de laboratoriumresultaten te verbeteren. De leverwaarden, die gevaarlijk waren gestegen, stabiliseerden zich nu. Het was geen spectaculaire verandering, maar het sprak de eerdere waarschuwing dat ze « nog maar drie dagen » te leven had, direct tegen.

‘Dit klopt niet,’ mompelde de behandelend arts, terwijl hij de monitor bestudeerde. ‘Als de schade onomkeerbaar was, zouden we dit soort reactie niet zien.’

Carmen en Lucía wisselden een blik. Het patroon werd steeds duidelijker.

Alejandro keerde de volgende dag terug, onberispelijk gekleed, met zijn gebruikelijke verfijnde eau de cologne en de zorgvuldig ingestudeerde uitdrukking van bezorgdheid die hij zo goed in het openbaar wist te tonen.

‘Hoe gaat het met haar?’ vroeg hij bij de balie van de verpleegkundigen.

« Stabiel, » antwoordde Carmen kalm.

Een lichte spanning in zijn kaak verraadde hem, hoewel hij dat snel wist te verbergen. Lucía merkte het op toen hij haar kamer binnenkwam.

‘Liefje…’ zei hij zachtjes, terwijl hij haar bed naderde. ‘Je ziet er bleek uit.’

Lucía hield haar ademhaling oppervlakkig en haar ogen nauwelijks open.

‘Ik ben moe,’ mompelde ze.

Hij boog zich dichterbij.

“Ik heb met de advocaat gesproken. Gewoon voor de zekerheid. Voor het geval de situatie verergert.”

Lucía opende haar ogen verder en bekeek hem aandachtig.

‘Altijd vooruitdenken,’ zei ze kalm.