Maya Chen stond op van een tafel drie rijen verderop. Ze liep naar ons toe, als een roofdier dat op zijn gewonde prooi afkomt. Ze hield een dikke manilla-envelop vast.
‘Marcus Hartley,’ zei ze, haar stem galmde door het stille restaurant. ‘Ik ben Maya Chen, advocaat. Ik vertegenwoordig uw vrouw.’
Ze smeet de envelop op tafel voor hem neer.
“Ik ben hier om u een aantal documenten te overhandigen. Ten eerste een tijdelijk straatverbod dat u verbiedt toegang te krijgen tot, te verkopen of over te dragen van huwelijksgoederen. Ten tweede een kennisgeving van een fraudeonderzoek dat is ingesteld door het Openbaar Ministerie van Massachusetts. Ten derde een mededeling dat uw werkgever, Thornbridge Capital, op de hoogte is gesteld van het strafrechtelijk onderzoek en per direct een eigen interne audit zal uitvoeren.”
Marcus bekeek de papieren. Zijn handen begonnen oncontroleerbaar te trillen.
Vervolgens wendde Maya zich tot Vivian.
‘Juffrouw Monroe,’ zei ze vriendelijk. ‘Ik moet u mededelen dat u momenteel gestolen goederen draagt.’
Vivian deinsde achteruit. Ze bedekte haar pols met haar andere hand.
‘Die armband is van mijn cliënt,’ vervolgde Maya. ‘Hij is zonder haar medeweten of toestemming uit de echtelijke woning meegenomen.’
« Marcus heeft het me gegeven! » riep Vivian, haar stem schel. « Het was een cadeau! Ik heb niets gestolen! »
‘Marcus had niet het recht om het weg te geven,’ zei ik, terwijl ik dichterbij kwam. ‘Die armband was van mijn moeder. Het is het enige wat ik nog van haar heb. En jij draagt hem als een cadeautje.’
‘Ik doe het niet af,’ siste Vivian, hoewel haar lip trilde.
Maya pakte haar telefoon. ‘Dan moet ik nu meteen de politie van Boston bellen en aangifte doen van diefstal van goederen ter waarde van meer dan tienduizend dollar. Ze kunnen hierheen komen en je voor de ogen van het hele restaurant arresteren.’
‘Tienduizend?’ Vivians ogen werden groot. ‘Marcus zei dat het nepjuwelen waren.’
‘De saffieren komen uit Birma,’ zei ik. ‘Het platina is antiek. De huidige taxatie bedraagt twaalfduizend dollar. Dus ja, het is een misdrijf wegens diefstal als u het niet overhandigt. Nu.’
Vivian keek naar Marcus. Hij staarde naar het tafelkleed en kon haar niet in de ogen kijken.
Ze slaakte een snik. Haar vingers grepen verwoed naar de sluiting. De armband viel met een zware klap op het witte tafelkleed.
Maya pakte het op. Ze controleerde de sluiting en gaf het toen aan mij.
Het gewicht van het koele metaal in mijn handpalm gaf me houvast. Ik deed het om mijn pols. Het voelde alsof mijn moeder mijn hand vasthield.
Op de televisieschermen begon het aftellen naar middernacht.
Tien… Negen… Acht…
De ruimte om ons heen was als bevroren. Niemand keek naar de ball drop. Iedereen keek naar de ruïnes van het leven van Marcus Hartley.
Drie… Twee… Een…
‘Gelukkig nieuwjaar,’ zei ik tegen Marcus.
Zijn gezicht betrok. « Elena, alsjeblieft. We kunnen hierover praten. Ik heb een fout gemaakt. Ik was… in de war. We kunnen dit rechtzetten. »
‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘We kunnen dit oplossen. Met advocaten. En rechters. En een zeer openbare scheiding, zodat iedereen precies weet wat voor man je bent.’
Ik draaide me om om te vertrekken. Maya liep naast me.
Achter ons hoorde ik Vivian snikken. Ik hoorde een cliënt aan Marcus vragen: « Waar was je in vredesnaam mee bezig? »
Ik liep het restaurant uit en de koude nachtlucht in, en kon voor het eerst in maanden weer vrij ademhalen.
Maya bracht me naar huis. Niet naar het herenhuis – dat was nu een plaats delict – maar naar het oude huis van mijn vader in Dorchester. Ik had het geërfd toen hij stierf en had het nog niet over mijn hart kunnen verkrijgen om het te verkopen. Nu was het een toevluchtsoord.
We zaten in de keuken waar mijn vader vroeger op zondagen bosbessenpannenkoeken bakte. Maya zette thee.
