De huiveringwekkende waarheid
De diagnose kwam als een mokerslag: een vergevorderde ziekte, te laat ontdekt. Emma wist het. Ze had het al lang geweten. Ze was blijven werken, geld blijven sturen, alle hulp blijven weigeren, zodat haar broer zijn studie schuldenvrij kon afronden.
Elke ‘makkelijke weg’ die ze naar verluidt had gekozen, was in werkelijkheid een offer. Elk offer, een bewuste keuze, een familieoffer dat tot het bittere einde was volbracht.
Tegenover haar stond de toekomstige arts sprakeloos. Hij zakte in elkaar. Te laat om het goed te maken, te laat om terug te geven wat hem zonder zijn medeweten was afgenomen.
